นี่คือกระโจมของฮั่วเหวินเซวียน!
ภายในกระโจม ฮั่วเหวินเซวียนกำลังเดินวนไปมาด้วยใจกระสับกระส่าย รอคอยข่าวด้วยความร้อนรน
เสียงร้องแหลมของฝูงลิงจากนอกกระโจมทำให้นางชะงักเท้า
ลิงมาจากไหนกัน!
นางตะคอกด้วยความหงุดหงิด “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น? ข้ามิได้บอกหรือว่าวันนี้ข้าปวดศีรษะ ผู้ใดก็มิได้รับอนุญาตให้รบกวน! ไล่สัตว์เดรัจฉานพวกนั้นออกไปให้หมดเดี๋ยวนี้!”
เซียวเอ้อร์ไม่สนใจการขัดขวางของสาวใช้หน้ากระโจม เปิดม่านกระโจมพรวดเดียว
ฮั่วเหวินเซวียนสะดุ้งถอยหลังไปครึ่งก้าวเพราะการบุกรุกกะทันหันนี้
จากนั้นนางก็ชักสีหน้าถมึงทึง วางท่าคุณหนูสูงศักดิ์ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด “บังอาจ! เจ้าเป็นแค่องครักษ์ กล้าบุกรุกกระโจมข้าโดยพลการ! ไร้กฎเกณฑ์สิ้นดี!”
เซียวเอ้อร์ประสานมือคารวะ “คุณหนูฮั่ว ฝ่าบาททรงเรียกหา เชิญไปยังกระโจมหลวง”
ฮั่วเหวินเซวียนใจกระตุก “ฝ่าบาททรงเรียกหา? ด้วยเรื่องใดหรือ?”
เซียวเอ้อร์ไม่ตอบ หลีกทางให้ “เชิญเถิด คุณหนูฮั่ว”
ฮั่วเหวินเซวียนรู้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดี หายใจเข้าลึก ยกมือจัดปิ่นและอาภรณ์ บังคับความหวาดหวั่นในใจไว้ พยายามรักษาท่วงท่าสง่างามไว้ แล้วเดินออกจากกระโจม
ก้าวเข้าสู่กระโจมหลวง เพียงแวบเดียวนางก็เห็นชายที่ถูกมัดอยู่บนพื้น รูม่านตาหดวูบ!
กวาดตามองรอบทิศ ฮ่องเต้ประทับอยู่เบื้องบน สีพระพักตร์เย็นเยียบดุจแผ่นน้ำแข็ง
เซียวหยวนเหิงหน้าเคร่งเยี่ยงน้ำลึก เฉิงหรูอันกอดบุตรสาวที่ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนไว้แนบอก สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความเกลียดชังเย็นเยียบ
ใจของนางร่วงดิ่งลงถึงที่สุด
เรื่องแตกแล้ว!
รับไม่ได้! ไม่มีทางรับเด็ดขาด!
นางรีบรวบรวมสติ ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว คารวะอย่างสง่างาม “หม่อมฉันฮั่วเหวินเซวียน ถวายบังคมฝ่าบาท คารวะหนิงอ๋อง พระชายา เจียโย่วจวิ้นจู่”