เซียวเอ้อร์ทำหน้าเย็นชากวาดตามองเจียงเฉิงแวบหนึ่ง
เจียงเฉิงเองก็คาดไม่ถึงว่าจะมาพบพวกเขาที่นี่ ฝีเท้าชะงักลงทันที
ชายกำยำสูงใหญ่สองคนจ้องตากัน ประกายไฟลุกวาบ
ถวนถวนกอดคอเซียวเอ้อร์ "ท่านอารอง เกิดสิ่งใดขึ้นหรือ"
เซียวเอ้อร์ไม่ตอบ จ้องตาเจียงเฉิงเอ่ยถาม "เจียงซิ่นเป็นอะไรกับเจ้า"
เจียงเฉิงรูม่านตาหด "เจ้าจักน้องข้าหรือ"
ถวนถวนพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง "ที่แท้เจ้าก็คือพี่ชายของไอ้คนเลวนั่น!"
เจียงเฉิงหน้าถมึงทึง สายตาคมกริบดั่งมีดแทงมาที่ถวนถวน
ถวนถวนยืดอกน้อย ๆ เชิดคางขึ้น "เจ้าดุร้ายไปไย"
เซียวเอ้อร์วางนางลงกับพื้น ดึงมาด้านหลัง ใช้ร่างสูงใหญ่บังนางไว้มิดชิด มองเจียงเฉิงพลางเอ่ยเสียงเยียบเย็น "เจ้าทำให้คุณหนูของข้าตกใจ"
เจียงเฉิงคำรามเสียงต่ำ "แล้วอย่างไร! เด็กอมมือ กลิ่นน้ำนมยังไม่สิ้น!"
เซียวเอ้อร์ก็คำรามเสียงต่ำเช่นกัน "ไอ้เด็กอัจฉริยะลวงโลกแห่งต้าเซี่ยของพวกเจ้า ก็มิใช่เด็กอมมือกลิ่นน้ำนมไม่สิ้นดอกหรือ"
"ข้ามิมีเวลาพูดไร้สาระกับเจ้า เจียงเฉิง"
"ในเมื่อเจ้าเป็นพี่ชายของเจียงซิ่น งั้นเรื่องที่มันลอบทำร้ายคุณหนูของข้าในหุบเขาหมอเทวดา วันนี้ข้าจะทวงคืนจากเจ้า!"
เจียงเฉิงไม่เกรงกลัวแม้น้อย "ได้ เจ้าคิดจะทวงอย่างไร"
เซียวเอ้อร์ตรึกตรองครู่หนึ่ง "ไป่เว่ยเซวียนแห่งนี้มีลานด้านหลัง"
"วันนี้เจ้าข้าบังเอิญพบกัน เช่นนั้นสู้กันสักยกในที่นี้ก็แล้วกัน"
"ผู้ใดถูกอีกฝ่ายตีจนล้มลงกับพื้นนอนนิ่ง ฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เช่นไร เจ้ากล้ารับคำท้าหรือไม่"
"ที่แห่งนี้คือแคว้นเลี่ย เจ้ามาแต่ไกล หากต้องการพยาน ก็เชิญกลับไปเรียกคนที่จวนหลวงมาสักสองสามคนได้"
"ข้าจะคอยอยู่ที่นี่"
เจียงเฉิงส่ายหน้า "แค่ต่อยตีกัน จะต้องใช้พยานอันใด! ลานด้านหลังอยู่ที่ใด"