เว่ยปิ่งอันตกใจ รีบหยุดกระดิ่งอสูรในมือ ทุกคนเห็นคุณชายแห่งจวนหนิงอ๋องชักมีดสั้นออกมา ต่างก็เข้ามาล้อมนายตนเองไว้ตรงกลาง
ถวนถวนโผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาจากด้านหลังเซียวหนิงสวิน ดึงชายเสื้อเขา “ท่านพี่ ข้าไม่เป็นไร” จากนั้นหันไปมองเสือดาวหิมะที่หยุดพุ่งชนราวกั้นเพราะเสียงกระดิ่งสงบลง
ถวนถวนเดินไปที่ริมราวกั้น ปลอบเสียงเบา “ดีแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ นั่นเป็นเพียงเสียง ทำร้ายเจ้าไม่ได้”
เสือดาวหิมะยังคงหอบหายใจแรง ส่งเสียงคำรามต่ำไม่หยุด
ถวนถวนขมวดคิ้วน้อย ๆ แมวใหญ่ผู้น่าสงสาร มันถูกทำให้ตกใจกลัวเสียแล้ว! จะทำอย่างไรให้มันไม่กลัวอีกเล่า? ถูกต้อง! เนื้อตากแห้ง!
นางก้มหน้าล้วงเนื้อตากแห้งชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากถุงหอมน้อยของตน นั่นคือสิ่งที่นางยัดใส่ไว้ตั้งแต่เช้า เตรียมไว้ให้อาหารสัตว์ แต่ผู้ดูแลสวนบอกว่าให้อาหารไม่ได้ คิดว่าจะเอามาเปล่าประโยชน์เสียแล้ว
วางเนื้อตากแห้งลงบนฝ่ามือ ก่อนอื่นนางดมเอง “หอมจริง!” ย่นปลายจมูก ยื่นมือเข้าไปใกล้ช่องว่างของราวกั้น “แมวใหญ่ เจ้าดมสิ หอมไหม? อยากกินหรือไม่?”
ปีกจมูกของเสือดาวหิมะพองและหุบ ราวกับกำลังแยกแยะสิ่งใด ดวงตาสีทองก้มลงจ้องมองเด็กน้อยที่ตัวยังไม่สูงเท่ามัน
ผู้ดูแลสวนตกใจจนหน้าถอดสี “คุณหนู! หยุดก่อนขอรับ!”
เสียงคำรามต่ำในลำคอของเสือดาวหิมะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงครางในคอ แม้หัวจะยื่นออกมาไม่ได้ แต่ลิ้นกลับพยายามลอดช่องว่างออกมา ม้วนเนื้อตากแห้งบนมือถวนถวนเข้าปาก
ลิ้นหนาหยาบที่มีตุ่มหนามเลียจนฝ่ามือถวนถวนคันขึ้นมา นางหัวเราะอย่างมีความสุข “ท่านพี่! ท่านดู! มันกินเนื้อตากแห้งของข้าด้วย!”
ผู้ดูแลสวนตะลึงค้างอยู่กับที่ ตนดูแลเสือดาวหิมะตัวนี้มานานกว่าหนึ่งปี ยังมิอาจเข้าใกล้ได้ถึงเพียงนี้ เด็กน้อยคนนี้ทำได้อย่างไร?
คนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจจนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ มองดูอย่างตะลึง