หมอหลวงกัวหลับตารวบรวมสมาธิ วางมือลงบนข้อมือของเซียวหยวนเหิง กำลังตรวจชีพจร
เฉิงหรูอันเห็นทั้งสองเข้ามา จึงส่ายศีรษะเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เงียบเสียง เซียวหนิงสวินจูงมือน้องสาว ย่องไปยืนข้างหลังนางอย่างเงียบงัน
ครู่หนึ่ง หมอหลวงกัวชักมือกลับ เพิ่งจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงบ่าวรับใช้ดังมาจากนอกประตู “เรียนฮูหยินอ๋อง นายท่านรองขอเข้าพบที่หน้าเรือนหย่างเจิ้งพ่ะย่ะค่ะ”
เฉิงหรูอันเลิกคิ้ว “นายท่านรองกลับจวนแล้วหรือ เชิญเขาเข้ามา”
ถวนถวนดึงแขนเสื้อพี่ชาย เซียวหนิงสวินโน้มตัวลงมา “นายท่านรองคือผู้ใดหรือ”
เซียวหนิงสวินกระซิบตอบ “เป็นน้องชายของท่านพ่อ ท่านอารองของพวกเรา เซียวหยวนหัว”
“อ้อ” ที่แท้เป็นน้องชายของท่านพ่อ! รูปร่างหน้าตาจะดูดีเหมือนท่านพ่อหรือไม่นะ ถวนถวนยื่นศีรษะเล็กๆ ออกไป ชะเง้อมองไปทางประตูด้วยความอยากรู้
พลันเห็นบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์แพรพรรณงดงาม อายุราวสามสิบ ค่อยๆ ก้าวเข้ามา หน้าตาคมคาย มีไฝงามเล็กๆ อยู่ใต้หางตาขวา
เซียวหยวนหัวทำความเคารพเฉิงหรูอัน “หยวนหัวคำนับพี่สะใภ้อ๋อง”
เฉิงหรูอันผงกศีรษะ “นั่งเถิด” แล้วเหลือบมองสองพี่น้อง “ถวนถวน นี่คือท่านอารอง เจ้ายังไม่เคยพบมาก่อน มา ทำความเคารพท่านอาเสีย”
เซียวหนิงสวินพาน้องสาวทำความเคารพเซียวหยวนหัว “ขอแสดงความเคารพท่านอา”
เซียวหยวนหัวเหลือบมองทั้งคู่ ส่งเสียงในลำคอ “อืม” แล้วนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ
ถวนถวนจ้องมองเขาด้วยความสงสัย นี่คือน้องชายของท่านพ่อหรือ หน้าตาดูห่างไกลจากท่านพ่อนัก!
เอ๋ เหตุใดบนร่างเขาจึงมีไอหมอกดำฉาบอยู่ เหมือนไอหมอกดำบนร่างยายดำนั่นไม่มีผิด!
เซียวหยวนหัวใช้หางตากวาดมองถวนถวน นึกถึงคำพูดของจิ้นซิ่วเมื่อคืนนี้
“นายท่านรอง! ท่านรีบกลับจวนอ๋องเถิด! ฮูหยินอ๋องไปเก็บเด็กหญิงเถื่อนมาจากที่ใดไม่ทราบ รับเป็นบุตรสาวโดยชอบธรรมของจวนอ๋อง หลอกล่อฮูหยินอ๋องไม่พอ ยังหลอกฮูหยินผู้เฒ่าได้อีกด้วย!”