“แข่งเรือมังกร?” ดวงตาของถวนถวนเป็นประกาย “สนุกหรือไม่”
“สนุกสิ! แต่พวกเรามิได้ลงน้ำ เพียงดูความคึกคักอยู่ริมฝั่งก็พอ”
“ท่านแม่! ข้าอยากไป! ข้าอยู่แต่ในจวนมาหลายวันแล้ว! ให้ข้าไปเถิด! ได้หรือไม่เจ้าคะ?” ถวนถวนวิ่งไปหาหลู่ชิงเจียทันที ฉุดมือของนางพลางออดอ้อน
หลู่ชิงเจียเพียงได้ยินสองคำว่าความคึกคักก็ปวดศีรษะ ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้บุตรสาวไป แต่อีกใจหนึ่งก็จะขังนางไว้เช่นนี้ตลอดไปได้กระไร
ลู่ชิงเจียมองไปที่ถวนถวน จู่เหมิงน้อยช่างน่าสงสารนัก รีบเอ่ยช่วย “ไท่เฟยโปรดวางพระทัย เชิญเสวียนสยงไปด้วยกัน พวกเราจะไปด้วยกัน ย่อมต้องดูแลนางได้เป็นอย่างดี”
หลู่ชิงเจียลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยินยอม จัดแจงให้องครักษ์สองสามนายติดตามไป ก่อนออกเดินทางก็พร่ำกำชับไม่หยุดว่า “ผู้คนมากมายต้องระวังให้มากนะ!”
ทั้งสามมาถึงทะเลสาบตงหูด้วยกัน เซียวหนิงสวินจับมือน้องสาวไว้แน่น แม้เพียงครึ่งก้านธูปก็หาได้กล้าปล่อย
“เซียวหนิงสวิน! ลู่ชิงเจีย!” ถวนถวนเงยหน้ามอง กลับเป็นศิษย์ของตน อู๋ฉี่หลิน ข้างกายยังมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งมิรู้จักยืนอยู่ด้วย
“พี่ชาย นี่ก็คือท่านอาจารย์น้อยที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง!” อู๋ฉี่หลินกล่าวกับเด็กหนุ่มผู้นั้น
“เขาก็คือพี่ชายของเจ้าน่ะหรือ!” ถวนถวนนึกขึ้นได้ ท่านพี่ใหญ่เคยกล่าวว่า พี่ชายของอู๋ฉี่หลินกับเขาเป็นสหายร่วมสำนัก
อู๋ฉี่มู่ก้มลงมองนาง รูปร่างเล็กเพียงนี้หรือ “ท่านอาจารย์น้อย สวัสดี ข้าชื่ออู๋ฉี่มู่”
ถวนถวนซ่อนมือน้อยทั้งสองไว้ด้านหลัง ทำท่าทางอย่างคราทำหน้าที่เป็นอาจารย์อยู่ที่กั๋วจื่อเจียน พยักหน้าหน้าตาเคร่งขรึม “อืม ว่านอนสอนง่าย”
อู๋ฉี่มู่เท้าเหยียบพื้นลื่นไถล แทบจะยืนไม่อยู่
เซียวหนิงสวินหัวเราะ “พวกเจ้าก็มาดูแข่งเรือมังกรเช่นกันหรือ”
อู๋ฉี่หลินปากไวที่สุด “มิใช่เพียงพวกเราหรอก วันนี้แม้แต่ท่านอาจารย์หยุนหยาก็ยังมา กำลังจัดงานเสวนาเคลียร์ทอล์กอยู่ทางนั้น”