พวกเขาหาได้รู้ไม่ว่า ในชั่วอึดใจหลังเสียงนกหวีดดังขึ้น เงาร่างสองสายราวภูตพรายก็พลันปรากฏขึ้นเหนือชายคาลดหลั่นอย่างเงียบเชียบ!
พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง พุ่งตัวไปตามทิศทางของเสียงนกหวีดอย่างแม่นยำ!
เซียวหยวนเหิงซึ่งหมอบอยู่บนหลังคาด้วยใจร้อนรน ครั้นได้ยินเสียงนกหวีดประหลาดนั้น รูม่านตาก็หดตัวลงทันใด!
นี่มัน… นกหวีดกระดูกหยกที่วางหมิงรุ่ยมอบให้ถวนถวน!
เมื่อเห็นร่างทั้งสองที่วิ่งมาบนหลังคา เขาก็นำพุ่งเข้าหาเงาร่างที่เคลื่อนไปก่อน
พลางคำรามต่ำว่า “ทางโน้น! ตามมา!”
เซียวหนิงสวินและเหล่าองครักษ์ฮึกเหิมขึ้นมาก รีบตามไปติด ๆ
ด้วยการนำทางของยอดฝีมือลึกลับที่ถูกเสียงนกหวีดชักนำมา พวกเขาก็ล็อกเป้าหมายได้ในพริบตา คือ โรงเรือนเตี้ยที่ดูภายนอกไม่ต่างจากหลังอื่น ทว่าหน้าต่างกลับตีไม้กระดานปิดแน่น!
คนสองกลุ่มร่วงลงมาราวเทวดาเบื้องหน้าบ้าน ราวกับเพียงชั่วพริบตาก็จับชายฉกรรจ์สามคนที่เฝ้าประตูไว้ได้
เซียวหยวนเหิงก้าวยาวเข้าไปในเรือน กวาดตามองเห็นร่างน้อยตรงมุม ก็ใจหายวาบประหนึ่งถูกคนบีบขยี้
เขาเร่งรุดเข้าไป กระบี่ในมือตวัดเดียวก็ตัดเชือกที่ข้อมือข้อเท้าขาดอย่างแม่นยำ แล้วอุ้มบุตรสาวขึ้นมาโอบกอดแนบอก
“ท่านพ่อ!” ถวนถวนโอบคอเขา “ท่านพี่มาช้าจังเลย!”
“โทษท่านพ่อ! หาเจ้าไม่เร็วพอ! เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่?” มือใหญ่ของเซียวหยวนเหิงลูบแขนขาเล็ก ๆ ของบุตรสาวไม่หยุด
ยอดฝีมือทั้งสองหยิบนกหวีดกระดูกหยกที่หล่นบนพื้นขึ้นมา มองไปทางถวนถวน
ถวนถวนรีบร้องว่า “ของข้า!”
คนทั้งสองส่งนกหวีดใส่มือนาง คารวะเซียวหยวนเหิงแล้วหมุนตัวจากไป
“ถวนถวน!” เซียวหนิงสวินเตะชายฉกรรจ์นอกบ้านไปหลายทีแล้วพุ่งเข้ามา กลั้นน้ำตาไม่อยู่อีก “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? โทษข้า ฮือ ๆ โทษข้าที่ดูแลเจ้าไม่ดี”