ชายผู้นั้นส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว
เซียวเอ้อร์เห็นว่าปากของเขาแข็งนัก คงไม่สามารถเค้นถามสิ่งใดได้ในเวลาอันสั้น จึงนำตัวเขากลับมายังเบื้องหน้าของถวนถวน
กลับพบว่าถวนถวนกำลังเก็บสิ่งใดสิ่งหนึ่งจากพื้น แล้วใส่ลงในซิ่วหนันที่เอว
นางผูกสายของซิ่วหนันเรียบร้อย แล้วสาวเท้าไปตรงหน้าชายผู้นั้น “กับดักนี้เจ้าเป็นคนทำหรือ”
ชายผู้นั้นยังคงนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง
ถวนถวนอดทนมานานแสนนานแล้ว ทนสภาพโคลนเปียกชื้นบนร่างไม่ไหวอีกต่อไป “ท่านอารอง เชิญพาตัวเขาไป เรากลับไปหาท่านพ่อกันเถิด!”
“ขอรับ!”
ถวนถวนเงยหน้ามองราชาลิง “เฮ้! ตามข้ากลับไป ข้าจะให้ของอร่อยมากมายแก่พวกเจ้าเพื่อเป็นการขอบคุณนะ!”
ดวงตาของราชาลิงเป็นประกาย
ถวนถวนมองดูลิงที่หมอบอยู่บนต้นไม้สีดำทะมึนเต็มไปหมด “แต่ว่า ที่ของข้านั้นเล็ก พวกเจ้าทั้งหมดไปไม่ได้หรอก ก็... พามาสักครึ่งหนึ่ง ตามข้ามาเถิด!”
กล่าวจบก็จูงมือของเซียวเอ้อร์ “พวกเราไปกันเถิด ท่านอารอง พวกมันจะตามมาเอง”
ฝูงลิงส่งเสียง “จี๊จี๊จาจา!” อยู่พักหนึ่ง
เป็นจริงดังว่า พวกมันเดินตามหลังราชาลิง เกาะอยู่บนต้นไม้ตามมาโดยตลอดไปยังที่ตั้งค่าย ลิงที่ตามมานั้นลดจำนวนลงไม่น้อย
เมื่อเซียวเอ้อร์อุ้มถวนถวนที่เต็มไปด้วยโคลนเปรอะเปื้อนทั้งร่าง พร้อมกับคุมตัวชายผู้หนึ่งที่ถูกมัดตรึงแน่นหนา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย และด้านหลังยังมีฝูงลิงนับสิบตัวที่วิ่งตามมาเกาหัวเขี่ยหูเดินเข้าสู่ที่ตั้งค่ายอย่างโอ่อ่า
ทั่วทั้งค่ายพักของการล่าสัตว์ยามฤดูใบไม้ร่วงก็ระเบิดความโกลาหลขึ้นในบัดดล!
“สวรรค์! นั่น... จวิ้นจู่น้อยหรือ”
“เหตุใดจึงอยู่ในสภาพเช่นนั้นเล่า”
“รีบดูนั่น! ด้านหลังยังมีลิงอีก! สวรรค์ ลิงมากมายถึงเพียงนี้!”
“ที่พวกเขาคุมตัวอยู่คือผู้ใด เกิดเรื่องใดขึ้น”