ตุลาการตัดสินลงจากแท่นสูง มาถึงสนาม ตรวจดูอาการบาดเจ็บของผู้บาดเจ็บ ยังไม่หนักหนานัก แต่จะให้กลับขึ้นม้าแข่งต่อนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว
เขาโบกมือ “การแข่งโปโลนั้นยากจะหลีกเลี่ยงการปะทะ”
“มาคน! ยกตัวเขาไปรักษา! ฝ่ายแดงขาดหนึ่งคน จะแข่งต่อหรือไม่”
ลู่ชิงเจียกำหมัดแน่น จ้องเขม็งไปที่โจวจิ่งอัน
แต่เห็นโจวจิ่งอันกำลังยิ้มเยาะให้เขาอย่างลำพองใจ
กำลังของทั้งสองฝ่ายไม่ด้อยกว่ากัน อาจกล่าวได้ว่าสูสี แต่หากแข่งต่อในสภาพที่ขาดคน โอกาสชนะก็แทบจะริบหรี่
ลู่ชิงเจียกัดกรามแน่น ลังเลไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไร
โจวจิ่งอันเห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขา ความลำพองบนใบหน้าก็ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย “ลู่เอ้อร์ ยอมแพ้เถิด เจ้าไม่มีทางชนะ จุยเฟิงต้องเป็นของข้า ของที่ข้าต้องการ ไม่เคยมีครั้งใดที่ไม่ได้มา!”
ลู่ชิงเจียมองเขา ดวงตาทั้งสองแทบจะพ่นไฟได้
ตุลาการตัดสินมองทั้งคู่ “คุณชายทั้งสองตกลงใจได้แล้วหรือไม่ เลือกแข่งต่อหรือตัดสินแพ้ชนะด้วยจำนวนประตูในขณะนี้”
ลู่ชิงเจียมองไปยังแท่นนับคะแนน ฝ่ายแดงตามอยู่หนึ่งแต้ม หากยอมแพ้ตอนนี้ จุยเฟิงก็จะตกเป็นของโจวจิ่งอัน
เขากัดฟัน มองไปทางคนในกลุ่มของตน เพื่อนเล่นหลายคนล้วนโกรธแค้นร่วมกันเพราะเพื่อนร่วมทีมบาดเจ็บ “ลู่เอ้อร์! เจ้าตัดสินใจ! เจ้าอยากสู้ต่อ พวกเราก็สู้ต่อ!”
อย่างไรก็ต้องสู้สักตั้ง! หากยอมแพ้ง่ายดายเพียงนี้ เขาคงได้อัดอั้นตายเป็นแน่ สู้สุดกำลัง อย่างน้อยก็ขอให้เสมอยังดี!