ยามบ่าย หมอหลวงกัวได้รับเชิญมาที่เรือนหย่างเจิ้ง
เมื่อเห็นโสมหิมะบนโต๊ะ สายตาของเขาก็ถูกตรึงแน่น “นี่... หรือว่านี่คือ... โสมหิมะพันปีขึ้นไป?!”
“ตำรายามีบันทึกว่า โสมหิมะพันปี เนื้อโสมดุจหยก เส้นทองสถิตภายใน กลิ่นหอมวิเศษฟุ้งไม่จางหาย ข้าใช้วิชาแพทย์มาตลอดชีวิต เพิ่งเคยเห็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้จากตำราภาพวาดหายากเท่านั้น!”
หมอหลวงกัวดูดื่มด่ำ พร่ำชมไม่หยุด รักจนไม่อยากวาง
ถวนถวนเอ่ยถาม “ท่านปู่ โสมหิมะนี่มีประโยชน์หรือไม่?”
“มากกว่าแค่มีประโยชน์! นี่คือของล้ำค่าสูงสุด ต่อชีวิต ลำเลียงลมปราณ บำรุงรากฐาน เสริมพลังหยวน!”
ถวนถวนดวงตาเป็นประกาย ดีใจ “อย่างนั้นพี่ใหญ่ตื่นแล้วกินได้หรือไม่?”
“ตื่น? ไม่ ๆ ๆ คุณหนู บัดนี้ก็ให้คุณชายใหญ่กินได้แล้ว ของสิ่งนี้เข้าปาก แม้แต่ผู้ใกล้สิ้นลม ยังแย่งชิงเวลาจากยมบาลได้อีกช่วงหนึ่ง”
เขาตื่นเต้นจนหนวดเคราเถิก เกือบจะคุกเข่าโขกศีรษะเคารพ กว่าจะรวบรวมสติได้ จึงประสานมือคำนับเซียวหยวนเหิงและเฉิงหรูอัน “ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! ยินดีด้วย ๆ!”
“มีของวิเศษนี้ ข้าขอยืนยันได้ว่า วันระลึกตื่นของท่านคุณชายใหญ่นับวันรอได้!”
เฉิงหรูอันรีบถาม “ต้องกินอย่างไร?”
หมอหลวงกัวใคร่ครวญ “ของสิ่งนี้ฤทธิ์ยาแรงกล้าที่สุด ดั่งกระแสน้ำหลาก อีกทั้งคุณชายใหญ่ก็อายุยังน้อย ดังนั้นหักโหมมิได้เด็ดขาด”
“ต้องใช้มีดทองกรีด เอาผงเส้นโสมลงมาเล็กน้อย ครั้งละไม่กี่ขีดก็พอ นำผงนี้ใส่ปากคุณชายใหญ่ ให้อมไว้ อาศัยน้ำลายค่อย ๆ ละลายฤทธิ์ยา หล่อเลี้ยงเส้นลมปราณ”