ลวี่เจิงสั่นสะท้านทั้งร่าง แววตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ตน ความผิดหวังของฮั่วเหวินเซวียน ความหวาดกลัวของน้องสาว เสียงเย้ยหยันจากผู้ยืนดู… เลือดทั่วกายพลันเย็นเยียบ
เขาขยับปาก แต่กลับมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้
เขาอยากกลับคำ อยากแก้ตัว ทว่าการพนันเมื่อครู่เป็นสิ่งที่ตนเสนอขึ้น ภายใต้สายตาผู้คนมากมาย จะมีเหตุผลใดให้กลับคำเล่า
สีหน้าเขาเปลี่ยนจากขาวเป็นเขียว แล้วจากเขียวเป็นแดง สุดท้ายกลายเป็นสีเทาแห่งความสิ้นหวัง
ในที่สุด เขากัดฟันกรอด อดทนต่อความอับอายและขายหน้า ก้าวเท้าโซเซไปข้างหน้าสองก้าว ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเซียวหนิงสวินกับถวนถวนเสียงดังสนั่น แล้วรีบโขกศีรษะสามครั้งอย่างรวดเร็ว
ทุกครั้งที่ศีรษะกระแทกพื้น ล้วนประหนึ่งกระหน่ำลงบนศักดิ์ศรีที่แหลกสลายของตน
เมื่อโขกเสร็จ เขาลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ไม่เหลียวหลังกลับ แทบจะวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตมุ่งตรงสู่ประตูใหญ่อารามเสวียนฉยง
ถวนถวนรีบตะโกนไล่หลังเขาไปว่า “เฮ้! อย่าลืมโสมหิมะนั่นนะ!”
ลวี่เชี่ยนหรูจ้องเขม็งใส่ถวนถวนอย่างชั่วร้าย แล้วหมุนตัววิ่งตามพี่ชายไป
สหายทั้งสองพ่ายแพ้ยับเยิ่นถึงเพียงนี้ สีหน้าฮั่วเหวินเซวียนก็ดูย่ำแย่ยิ่งนัก นางกระทืบเท้าแรงๆ ไม่แม้แต่จะกล่าวถ้อยคำรักษาหน้าอีกสักประโยคก็จากไป
เมื่อผู้ชมดูเรื่องสนุกจบลงแล้ว ต่างก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป ความสงบสุขในยามปกติหวนคืนสู่วิหาร บนแท่นศาลา กระดิ่งขอพรเหล่านั้นยังคงส่งเสียงขับขานแผ่วเบา
เซียวหนิงสวินโน้มตัวอุ้มน้องสาวขึ้น
“พี่สาม! เราชนะแล้ว รอพวกเขาส่งโสมหิมะมาแล้ว เอาไปให้พี่ใหญ่กิน!” ถวนถวนคล้องคอเขา เสียงเล็กนุ่มนวลดังข้างหู