ค่ำคืนนั้น ถวนถวนหลับสนิทแล้ว เฉิงหรูอันมองดูใบหน้ายามนิทราของบุตรสาวด้วยแววตาครุ่นคิด นิ่งเงียบงัน
เซียวหยวนเหิงเอ่ยถาม “อันเอ๋อ มีเรื่องในใจหรือ”
เฉิงหรูอันตอบ “เมื่อวันนั้นข้าพาถวนถวนไปยังอารามเสวียนฉยงเพื่ออธิษฐานให้หย่วนเอ๋อ หวังว่าเขาจะฟื้นตื่นโดยเร็ว และอาการบาดเจ็บที่มือจะหายดี”
“บัดนี้ ความปรารถนาทั้งสองประการสำเร็จลุล่วงแล้ว ฉะนั้นพรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะพาถวนถวนไปแก้บน บริจาคเงินทำบุญเพิ่ม และขอพรจากเทพให้คุ้มครองนาง เจ้าเห็นว่าเช่นไร”
เซียวหยวนเหิงว่า “สมควรเป็นเช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย”
เฉิงหรูอันพยักหน้า “ดียิ่ง”
รุ่งเช้าตรู่ แสงสว่างเพิ่งทอขึ้น ถวนถวนผมจุ๊กปุกปุยอ่อนนุ่มจากการหลับนอน นัยน์ตายังปรือไม่เต็มตา เซียวหยวนเหิงก็เดินเข้ามา “เด็กน้อยขี้เซา รีบตื่นเถิด ท่านพ่อและท่านแม่จะพาเจ้าไปอารามเสวียนฉยง!”
“ไปหาท่านปู่ผู้เฒ่าเต้าหรือ” ถวนถวนพอได้ยินว่าจะออกไปข้างนอกก็ลุกพรวดขึ้น คว้าเสื้อคลุมน้อยข้าง ๆ มาใส่
“ท่านปู่ผู้เฒ่าเต้า? ที่แท้ ถวนถวนก็โปรดท่านอาจารย์เสวียนชิงนะ ใช่แล้ว! ไปเยี่ยมท่าน แล้วค่อยขอบคุณปฐมาจารย์สามชิงที่ประทานพรคุ้มครองทั้งครอบครัวของเรา!”
“ดีเลย! ได้ออกไปเที่ยวกับท่านพ่อและท่านแม่แล้ว!” ถวนถวนกระโดดตัวลอย ยืนอยู่บนเตียง
เซียวหยวนเหิงอุ้มบุตรสาวขึ้นแบกไว้บนบ่า “ไป! พวกเราไปทานอาหารเช้า ทานเสร็จก็ออกเดินทาง!”
สองชั่วยามต่อมา ทั้งสามก็ก้าวเข้าไปในอารามเสวียนฉยง
เมื่อคารวะปฐมาจารย์สามชิงแล้ว เฉิงหรูอันบริจาคเงินอย่างเอื้อเฟื้อถึงสองพันตำลึง ท่านอาจารย์เสวียนชิงกล่าว “อนันตเทพบดีไท่ซ่างเหล่าจวิน! ขอบพระทัยพระชายา” กล่าวจบ สายตาก็ตกลงบนตัวถวนถวน