ระหว่างทางกลับจวน ราชรถแล่นผ่านย่านตลาดอันครึกครื้น ถวนถวนคว่ำอยู่ที่หน้าต่าง มองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัยใคร่รู้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
เซียวหยวนเหิงหัวเราะ “อันเอ๋อ เจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้าจะพาถวนถวนเดินเล่นสักหน่อย”
เฉิงหรูอันมองบุตรสาวแวบหนึ่ง “ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้ากลับจวนก่อน ให้เซียวเอ้อร์ติดตามพวกท่านไป”
เซียวหยวนเหิงโบกมือ “ไม่จำเป็น มีข้าอยู่ทั้งคน จะต้องการองครักษ์ไปไย”
เฉิงหรูอันก็หัวเราะ “ก็จริง”
เซียวหยวนเหิงอุ้มบุตรสาวลงจากราชรถ เดินอยู่บนถนนใหญ่ที่รุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง
ดังนั้น ผู้คนทั้งเมืองหลวงก็ได้เห็นภาพเช่นนี้ บุรุษร่างสูงใหญ่กำยำน่าเกรงขาม หนิงอ๋องเซียวหยวนเหิง จอมทัพนักรบผู้เปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาด กำลังประคองเด็กน้อยตุ๊กตาหยกแกะสลักนั่งบนบ่าอันกว้างของตนอย่างระมัดระวัง
ปล่อยให้มือนางน้อยของนางจับมงกุฎของเขาเพื่อทรงตัว แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความเอ็นดู และความภาคภูมิใจ “บุตรสาวข้ายอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า”
“ท่านพ่อ ๆ! ถังหมิงเถา!” “ซื้อ!”
“ท่านพ่อ! กังหันลม!” “ซื้อ!”
“ท่านพ่อ! หน้ากากนั่นน่ากลัวจัง!”
“น่ากลัวหรือ? เช่นนั้นเราไม่เอา เอ่อ ซื้อ! เอากลับไปหลอกท่านพี่สามของเจ้า!”
“ดีเลย ๆ!”
ทุกคนที่เห็นต่างตกตะลึงยิ่งนัก
“ข้าตาฝาดไปหรือ? นั่นมิใช่หนิงอ๋องหรอกหรือ? บนบ่าของเขาคงมิใช่เจียโย่วจวิ้นจู่กระมัง?”
“แล้วจะเป็นใครได้เล่า! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่! นอกจากบุตรสาวโดยชอบธรรมของหนิงอ๋องแล้ว ผู้ใดเล่าจะให้หนิงอ๋องแบกบนบ่าได้?”