ถวนถวนและเซียวเอ้อร์เร่งรุดกลับจวนอ๋อง เพิ่งกระโดดลงจากรถม้า คนรับใช้หน้าประตูก็เอ่ยเสียงร้อนรนว่า “คุณหนูน้อย! อ๋องอยู่ที่เรือนหย่างเจิ้ง!”
เซียวเอ้อร์อุ้มถวนถวนพุ่งตรงไปยังเรือนหย่างเจิ้ง ถึงหน้าประตู เซียวเอ้อร์วางนางลง ถวนถวนก้าวขาสั้น ๆ วิ่งเข้าไปข้างใน
เห็นเพียงเซียวหยวนเหิงกับภรรยาและหมอหลวงกัวนั่งล้อมเตียงอยู่ แม้แต่หมอเทวดาม่อฉางเกิงก็นั่งอยู่ในที่นั้นอย่างเด่นชัด
“ท่านพ่อ! ท่านแม่! ข้ามาแล้ว! เกิดอะไรขึ้น?” ถวนถวนวิ่งเข้าไปดู
บนเตียงมีผู้หนึ่งนอนอยู่ ใบหน้างดงาม ดวงตาทั้งสองปิดสนิท สีหน้าซีดขาวดุจกระดาษ
“ท่านอาวาง!” ถวนถวนร้องด้วยความตกใจ พุ่งตัวเข้าไปที่ข้างเตียง
เซียวหยวนเหิงดึงนางเข้ามาในอ้อมอก “ถวนถวน ท่านอาวางของเจ้าถูกพิษ”
“ถูกพิษ?” ถวนถวนเงยศีรษะน้อย ๆ ขึ้น มองไปทางหมอหลวงกัว “ท่านปู่หมอหลวง รีบรักษาเขาเถิด!”
หมอหลวงกัวมีสีหน้าลำบากใจ มองไปยังอาจารย์บรรพชนของตน
ม่อฉางเกิงเก็บสีหน้าไม่ยี่หระตามปกติ ส่ายศีรษะช้า ๆ “พิษนี้มีนามว่า ‘กลไกพันแปร’ หาใช่พิษทั่วไป พิษร้ายแรงยิ่ง ออกฤทธิ์รวดเร็วนัก”
“ที่เขายังมีลมหายใจอยู่ได้ถึงตอนนี้ ก็เพราะศิษย์รุ่นหลานของข้าได้ฝังเข็มยับยั้งเส้นลมปราณให้ทันท่วงที”
“หากจะช่วยเขา ต้องใช้ ‘เก้าบริสุทธิ์วิญญาณพฤกษา’ เฉพาะของหุบเขาหมอเทวดา ใช้เป็นตัวนำ จึงจะขจัดกลไกพันแปรนี้ได้”
“เก้าบริสุทธิ์วิญญาณพฤกษา?” ถวนถวนมองเขา “ท่านปู่หมอเทวดา ท่านเป็นหมอเทวดามิใช่หรือ? ท่านต้องมีเป็นแน่?”