เซียวหนิงเฉินเบะปาก "ชมรมเสี้ยวเหนียนโหยว? อะไรกัน? เหตุใดถึงหาให้ถวนถวนไปเป็นผู้นำพันธมิตร?"
ลู่ชิงเจียมองถวนถวน "เจ้าเด็กน้อย ข้ามีสหายที่เติบโตมาด้วยกันหลายคน ล้วนรักสัตว์นัก คราก่อนเจ้าปราบเสือดาวหิมะในสวนว่านหลิงได้ ข้ากลับไปเล่าให้พวกเขาฟัง ต่างพากันอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว"
"พวกเราปรึกษากันแล้ว ตั้งใจจะก่อตั้งชมรมเสี้ยวเหนียนโหยวขึ้น ยกเจ้าเป็นผู้นำพันธมิตร ต่อไปจะได้ออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน เจ้าชอบหรือไม่?"
ถวนถวนฟังไม่เข้าใจ "ผู้นำพันธมิตรคืออะไรหรือ?"
"ผู้นำพันธมิตรก็คือหัวหน้าชมรมเสี้ยวเหนียนโหยวของเรา! เพียงเจ้าเอ่ยวาจา พวกเราล้วนฟังเจ้า! เพราะเจ้าเป็นผู้นำพันธมิตรนะอย่างไรเล่า!"
ถวนถวนตื่นเต้นจนออกท่าทาง "เย้! ข้าได้เป็นผู้นำพันธมิตรแล้ว!"
เซียวหนิงสวินส่งเสียงเหอะ "ลู่เอ้อร์ เพื่อให้ถวนถวนได้ติดตามพวกเจ้าไปสวนว่านหลิง เจ้าช่างลงแรงไม่น้อยเลย"
ลู่ชิงเจียยิ้มแห้ง "ข้ามีของขวัญมาด้วย! ยกเข้ามา! ให้พวกท่านเห็นว่าข้ามีความจริงใจเปี่ยมล้นเพียงใด!"
บ่าวสองคนหามหีบใหญ่ใบหนึ่งเข้ามา วางบนพื้นแล้วเปิดฝาออก
ว่าวลงสี ไม้ไผ่แมลงปอ ลูกแก้วหลากสี...ล้วนเป็นของเล่นมอบให้ถวนถวน ทำเอาถวนถวนตาลาย ตื่นเต้นจนหน้าแดง ก้มลงข้างหีบ มือน้อยๆ คุ้ยเขี่ยอยู่ข้างในไม่หยุด
เซียวหนิงเฉินและเซียวหนิงสวินพลันหน้าดำ ไอ้หนูสารเลวนี่! เพิ่งจะคิดจะซื้อของเล่นทั้งหมดที่นางเล่นได้ให้ถวนถวน เขากลับส่งมาจนหมดสิ้น!
ลู่ชิงเจียนั่งยองลง "เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าเด็กน้อย เต็มใจเป็นผู้นำพันธมิตรหรือไม่?"
"เป็น เป็น เป็น!" ถวนถวนตอบรับโดยไม่ทันเงยหน้า
นกเอี้ยงแปดส่งเสียงร้องลั่น "เป็น เป็น เป็น!"