ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง เฉิงหรูอันเอ่ยถามว่า “ลูกชายคนรองของบ้านลู่มาหาถวนถวนด้วยเรื่องใด”
เซียวหนิงสวินลุกขึ้นยืน “ถวนถวนเคยพบเขาที่สวนว่านหลิงครั้งหนึ่ง ท่านย่า ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล ข้าจะไปดูเอง” กล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไป
เมื่อมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็เห็นลู่ชิงเจียยืนอยู่หน้ารถม้า โดยมีบ่าวติดตามมาสองคน
เมื่อเห็นเซียวหนิงสวิน เขาก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาหาทันที “พี่เซียว! ข้ามาหาน้องสาวท่าน เชิญนางไปชมเสือดาวหิมะที่สวนว่านหลิงด้วยกัน! นำเนื้อตากแห้งมากล่องหนึ่งด้วย! วันนี้ข้าจะต้องได้ลูบขนมันให้จงได้!”
นกขุนทองน้อยที่อยู่ข้างกายไม่ห่างก็พูดต่อท้ายว่า “เสือดาวหิมะ! เสือดาวหิมะ!”
เซียวหนิงสวินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก “ถวนถวนป่วยเป็นไข้หวัดเมื่อวาน กำลังพักรักษาตัวอยู่ เจ้ามาวันหลังเถิด”
ลู่ชิงเจียฟังแล้ว สีหน้าห่อเหี่ยวเหมือนลูกโป่งที่ถูกลมออก “โอ นับว่าไม่ประจวบเหมาะจริง น่าเสียดาย เช่นนั้นข้ามาวันหลัง ขอตัวลา”
“ลา” เซียวหนิงสวินหมุนตัวกำลังจะเดินจากไป “ประเดี๋ยวก่อน!”
เหลียวกลับไปมอง ลู่ชิงเจียหยิบกล่องแพรออกมาจากในรถม้า แล้วยัดกล่องใส่มือเขา “นี่คือของเล่นที่ข้าเพิ่งได้มาใหม่ เรียกว่าจิ่วชวีจินปอ”
“เจ้าช่วยนำไปให้แก่น้องสาวท่านด้วยเถิด นางยังเด็ก ป่วยอยู่เช่นนี้ต้องเบื่อหน่ายเป็นแน่ นำไปเป็นเครื่องหยอกล้อคลายเหงา”
เซียวหนิงสวินก้มลงมองกล่องแพรสักครู่ ในใจไม่ยินดี ถวนถวนเป็นน้องสาวของข้า! ไอ้เด็กนี่คิดอะไรกัน! แต่ปากกลับไม่เสียมรรยาท “ขอบใจยิ่ง”