เซียวเหวินหลี่รู้สึกไม่พอใจในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แสดงอาการใด คำนับเฉิงหรูอันคราหนึ่ง "ท่านอาสะใภ้ สุขสบายดีหรือไม่"
"ลุกขึ้นเถิด เหวินหลี่ เหตุใดจึงมาได้เล่า" เฉิงหรูอันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เซียวหนิงเฉินและเซียวหนิงสวินต่างลุกขึ้นประสานมือให้เขา
เซียวเหวินหลี่ยืนขึ้นแล้วประสานมือคารวะแก่พี่น้องทั้งสอง ก่อนจะแจ้งเรื่องที่จะเดินทางไปกั๋วจื่อเจียนให้เฉิงหรูอันฟัง
เฉิงหรูอันพยักหน้าต่อเนื่อง "ดี ดี เหวินหลี่บัดนี้ช่างมีความก้าวหน้ายิ่งนัก แม่นมหลิว จงไปที่บัญชี นำธนบัตรเงินสองร้อยตำลึงมาให้เขา แล้วไปที่คลังเก็บของ เลือกเสื้อผ้าที่สวมใส่ได้พอดีตัวให้เขาสักสองสามชุด ทั้งผ้าฝ้ายและผ้าบางต้องมีทั้งสิ้น นำติดตัวไปให้เขาด้วย"
"เจ้าค่ะ"
เฉิงหรูอันตรึกตรองครู่หนึ่งพลางกำชับอีกประโยค "การสอบเคอจวี่นั้นยากลำบาก การเล่าเรียนก็ใช่ว่าจะง่ายดาย ทำเพียงสุดกำลังก็เพียงพอแล้ว อย่าได้ทรมานตนเองเลย"
"ขอบพระคุณท่านอาสะใภ้ที่เมตตายิ่ง หลานจดจำไว้แล้ว"
ถวนถวนจ้องมองเด็กหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้ "เจ้าคือผู้ใดหรือ"
เฉิงหรูอันรีบอธิบายให้นางฟัง "นี่คือพี่ชายร่วมตระกูลของเจ้า เซียวเหวินหลี่ เหวินหลี่ นี่คือบุตรสาวของข้า ถวนถวน พวกเจ้ายังไม่เคยพบหน้ากันเลย"
"พี่ชายร่วมตระกูลหรือ" ถวนถวนวิ่งไปตรงหน้าเซียวเหวินหลี่ เงยหน้าขึ้นมอง พี่ชายผู้นี้แม้จะไม่หล่อเหล่าเท่าพี่ชายรองกับพี่ชายสาม แต่ก็นับว่าไม่เลวเลย! พี่ชายในเรือนของตนล้วนหล่อเหลา ดีกว่าเจ้าลู่ชิงเจียนั่นตั้งมาก!
นางย่นปลายจมูก แล้วโน้มตัวเข้าไปสูดดมอย่างแรง "พี่ชายน้ำตาลหรือ เหตุใดจึงไม่มีกลิ่นน้ำตาลเลย"
เซียวหนิงสวินหัวเราะ "พี่ชายร่วมตระกูลนี้ มิใช่พี่ชายที่ทำมาจากน้ำตาล แต่เป็นบุตรชายของท่านอาสาม นับตามลำดับรุ่นแล้ว ก็นับว่าเป็นพี่ชายของเจ้า แต่มิใช่บุตรของท่านพ่อ ดังนั้นจึงเรียกว่าพี่ชายร่วมตระกูล"