"เสด็จแม่!" พระสุรเสียงของฮ่องเต้เย็นเยือกดั่งน้ำแข็ง
ไทเฮาสะท้านทั้งร่าง หันพระพักตร์กลับไปด้วยความตื่นตระหนก
เพียงเห็นหลังฉากแกะสลักภายในท้องพระโรง ประตูลับเลื่อนเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง
เซียวเจี๋ยอวิ๋นสีหน้าเคร่งขรึม ก้าวนำออกมาก่อน เซียวหยวนเหิงอุ้มถวนถวนตามมาติด ๆ
สิ้นท่าแล้ว! ฮ่องเต้ทรงได้ยินจนหมด!
"ฮ่อง ฮ่องเต้?!" พระสุรเสียงของไทเฮาสั่นเครือ พระพักตร์เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "หนิงอ๋อง! พวกเจ้าสามารถ..."
แม่นมฉางสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน "ตุบ" คุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทิ้มดั่งใบไม้ต้องลม
สายพระเนตรของเซียวเจี๋ยอวิ๋นดุจคมมีด จับจ้องไปยังพระพักตร์ซีดเผือดของไทเฮา "เสด็จแม่ทรงถือสิ่งใดในพระหัตถ์ นั่นคือ 'ของขวัญชิ้นใหญ่' ของต้าเซี่ยอย่างนั้นหรือ?"
ไม่รอให้ไทเฮาตรัสตอบ พระองค์ทอดพระเนตรไปยังถวนถวน ตรัสดุจน้ำเสียงนุ่มนวล "ถวนถวน เจ้าลองดูให้ละเอียด นี่มันสิ่งใดกันแน่"
ตรัสพลางปรายตามองเฉิงกงกง
เฉิงกงกงเข้าใจความหมาย โค้งกายเข้าไปใกล้ "ขออภัยด้วย ไทเฮาเหนียงเหนียง"
แล้วฉวยเอาเชือกถักร่วมใจในพระหัตถ์ไทเฮามา ยื่นส่งให้ถวนถวน
ถวนถวนถือไว้ในมือ พลิกไปพลิกมาพลางอุทาน "หึหึ เสด็จอา ของสิ่งนี้ร้ายกาจกว่าฉากกั้นเมื่อครั้งก่อนมากเลยนะเพคะ!"
"หากทำตามที่ยายคนนี้บอกจริง พระองค์จะปวดพระเศียรทุกวี่วัน บรรทมไม่หลับ ต่อให้หลับก็ฝันร้ายตลอดคืน!"
"จากนั้นอีกไม่นาน ก็จะเริ่มเพ้อพก ตรัสจ้อไม่หยุด แล้วก็จะสวรรคตในเร็ววัน!"
พระพักตร์ไทเฮาเปลี่ยนสีไปทันที ตรัสเสียงเข้ม "เจ้าเหลวไหลอะไร!"
แม่นมฉางเงยหน้าพรวด "เหนียงเหนียงทรงวินิจฉัย! นางใส่ร้ายป้ายสี! หม่อมฉันถูกมิดีมิร้าย!"