สีหน้าไทเฮาซีดขาว ริมฝีปากสั่นระริก แทบจะพูดจาติดขัด “ไม่! เป็นไปไม่ได้… เขาจะไม่ทำ เขาจะไม่ทำ!”
“เหตุใดยังไม่เข้าใจอีกเล่า!”
ถวนถวนชี้นิ้วไปที่เชือกผูกใจ “คนที่ให้สิ่งนี้แก่ท่านเป็นจอมลวงลวง!”
“สิ่งนี้มีประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือกลืนกินชีวิตผู้อื่น”
“เส้นผมของยายนั่นพันเข้ากับมัน ก็คือบอกมันว่า กินสิ กินคนผู้นี้!”
“เลือดของหยดลงไป ก็คือบอกมันว่าเริ่มกินได้แล้ว! รีบกินเข้าไป!”
“เพียงแต่เลือดของข้าค่อนข้างร้ายกาจ มันจึงกลืนยายนั่นหมดในคำเดียว! ยายนั่นก็กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว”
“ของของท่านล่ะ ก็ด้อยลงไปหน่อย จึงต้องใช้เวลาเจ็ดวัน”
“คนที่สร้างสิ่งนี้ และคนที่ส่งสิ่งนี้ให้ ล้วนต้องรู้เห็นเป็นใจทั้งสิ้น”
“เมื่อมันกลืนกินท่านอาไปแล้ว ไม่มีอะไรให้กินอีก แน่นอนว่ามันย่อมหิวและก็กัดกินท่านด้วย!”
ไทเฮาหน้ามืดไปชั่วขณะ หมดเรี่ยวแรงค้ำจุน ร่วงลงแน่นิ่งกับพื้น
นางคิดมาตลอดว่า สิ่งที่อยู่ในมือตนคือเส้นใยสำหรับเชิดยุคลราชัน ไหนเลยจะรู้ว่าเป็นอสรพิษที่กัดกินทุกสิ่ง
เซียวเจี๋ยอวิ๋นมองไทเฮาผู้สิ้นสติด้วยแววตาเย็นชา “เสด็จแม่ ตอนนี้ทรงเห็นแจ้งแล้วหรือยัง?”
ไทเฮาหาคำตอบมิได้ ดวงตาว่างเปล่า ราวกับร่างเปลือกที่ไร้วิญญาณ
เซียวเจี๋ยอวิ๋นไม่มองนางอีก หันกายก้าวเดินออกมา “เฉิงจิ่นเหยียน! จัดการสถานที่นี้ให้เรียบร้อย”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เชิญไทเฮากลับตำหนักโซ่วเฉิงเพื่อพักผ่อนอย่างเงียบสงบ หากไม่มีราชโองการจากเจิ้น ผู้ใดก็มิอาจรบกวน”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
วันรุ่งขึ้น ฎีกาฉบับหนึ่งจากคณะทูตต้าเซี่ย ด้วยถ้อยคำที่ระมัดระวังถูกวางบนโต๊ะทรงพระอักษรของเซียวเจี๋ยอวิ๋น