ถวนถวนก้มหน้ามองป้ายทองเหลือง คิดอยู่ครู่ใหญ่จึงนึกออก นี่คือของของยายแก่ในวังเย็น
แต่นางเบือนหน้าเล็ก ซุกลงกับซอกคอเซียวเจี๋ยอวิ๋น "ข้าไม่บอกเจ้าหรอก!"
ไทเฮาทรงกริ้ว "เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร! ว่า! ป้ายทองเหลืองนี้เจ้าได้มาจากที่ใด!"
เซียวเจี๋ยอวิ๋นปรายตามองเฉิงกงกง เฉิงกงกงเข้าใจความหมาย รีบก้าวขึ้นไปเก็บป้ายทองเหลือง ประคองด้วยสองมือถวาย
เซียวเจี๋ยอวิ๋นรับมา พินิจอย่างถี่ถ้วน
"ฝ่าบาท! อย่า..." ไทเฮาน้ำเสียงสั่นเครือ ประกายตาวูบไหว สีพระพักตร์ซีดเผือดสลับแดง
เซียวเจี๋ยอวิ๋นสะดุดพระทัยวาบหนึ่ง เหตุใดไทเฮาจึงทรงให้ความสำคัญกับป้ายทองเหลืองนี้มากนัก? ไม่ใช่ มากกว่าสำคัญ ยังทรง...หวาดกลัว?
"เสด็จแม่ วันนี้พระองค์ก็ทรงเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว โปรดพักผ่อนให้สบายพระทัยเถิด" ตรัสแล้ว พระองค์ทรงอุ้มถวนถวน กำป้ายทองเหลือง หมุนกายจากไป
รถม้าจอดอยู่ด้านนอกตำหนักโซ่วเฉิง เซียวเจี๋ยอวิ๋นควรจะวางถวนถวนลงในรถม้า ให้นางกลับบ้าน แต่พระองค์ทรงกำป้ายทองเหลืองแน่น นิ่งเงียบใช้ความคิด กลับทรงเดินเลยรถม้าไปเสียเฉยๆ หว่างคิ้วขมวดมุ่น เสด็จไปข้างหน้า
เฉิงกงกงตั้งใจจะเอ่ยเตือน แต่หวนคิดถึงความกริ้วของเซียวเจี๋ยอวิ๋นเมื่อครู่ ก็ไม่กล้าขึ้นหน้าไป
จึงบัญชาให้คนขับรถม้า อยู่เบื้องหลังองค์จักรพรรดิ เว้นระยะห่างพอควร ค่อยๆ ตามไปเงียบๆ
"ถวนถวน ป้ายทองเหลืองนี้ เจ้าได้มาจากที่ใด? บอกท่านอาได้หรือไม่?" เซียวเจี๋ยอวิ๋นกระซิบถามข้างหูถวนถวน