ภายในตำหนักโซ่วเฉิง แสงสลัวราง ควันธูปกรุ่นจาง บรรยากาศสงัดเงียบและกดดันอึมครึม
ถวนถวนถูกท่านแม่นมฉินนำทาง ก้าวข้ามธรณีประตูสูง มาหยุดยืนกลางท้องพระโรง เงยศีรษะน้อยๆ ขึ้นมองพระพันปีหลวงผู้สูงส่งเหนือกว่าผู้ใด ประทับอยู่เบื้องบนพระแท่นกลาง
นางจำท่วงท่าของมารดาตอนเข้าวังได้ จึงเลียนแบบ ทำได้อย่างคล้ายคลึง โยกเยกเล็กน้อย ก่อนคุกเข่าถวายคำนับ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเหมือนเด็กน้อยว่า “ไทเฮอเนี่ยงเนี่ยงจินอัน”
พูดจบ นางก็คงอยู่ในอากัปกิริยาถวายคำนับ รอคอยวจนะว่า ลุกขึ้นเถิด
ทว่า ภายในท้องพระโรงกลับเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องหอมในกระถางธุปลุกไหม้เป็นประกาย “เปรี๊ยะปะ” แผ่วเบา
พระพันปีหลวงคล้ายไม่ได้ยินโดยสิ้นเชิง ทรงพระสำราญพระทัย ใช้ฝาถ้วยชาจ้วงฟองชา พระเนตรปลายตาไม่เหลียวแลเลยสักนิด
ถวนถวนคอยอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกพิศวง จึงเงยศีรษะน้อยๆ ขึ้น
กลับเห็นพระพันปีหลวงกำลังทรงพระสุธารส โดยไม่ได้สนพระทัยว่านางอยู่ที่นี่เลย
ถวนถวนลุกขึ้นเอง ยืดตัวตรง
“บังอาจ!” ท่านแม่นมฉินข้างๆ เปล่งเสียงแหลมขึ้นดุดันในทันที “ไทเฮอเนี่ยงเนี่ยงหาได้เรียกให้เจ้าลุกไม่ เหตุใดเจ้าจึงกล้าลุกขึ้นตามอำเภอใจ? ไร้มรรยาทเสียจริง!”
ถวนถวนทำหน้าประหลาด “ไทเฮอเนี่ยงเนี่ยงชรามากแล้ว พระกรรณตึง ย่อมไม่ได้ยินที่ข้าพูด แล้วข้าจะโทษนางได้อย่างไรเล่า”
“โอหัง!” พระพันปีหลวงทรงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง “เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่าอัยเจียไม่ได้ยิน?”
ถวนถวนขมวดคิ้ว ถามท่านแม่นมฉินว่า “นางได้ยินหรือ? เช่นนั้นเหตุใดไม่ให้ข้าลุกเล่า? ท่วงท่าเช่นนั้นช่างไม่สบายตัวอย่างยิ่ง ข้าปวดขาไปหมดแล้ว!”
“เจ้า…!” ท่านแม่นมฉินถูกวาจาอันอาจหาญชอบธรรมของนางทำเอาจนอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ
พระพันปีหลวงทรงเงยพระพักตร์ ทรงมองก้อนแป้งตัวน้อยเบื้องล่างอย่างเย็นชา
วิธีการข่มขวัญของนางนี้ ในวังหลังเคยใช้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่มีครั้งใดล้มเหลว มีหรือที่พระสนมองค์ใดจะไม่อกสั่นขวัญหาย เหงื่อเย็นสยองกาย?