เฉิงหรูอันพาบุตรสาวและขนมหวานที่อัดแน่นเกือบเต็มรถม้ากลับสู่จวนอ๋อง
คนรับใช้หน้าประตูตกตะลึง “มากมายถึงเพียงนี้!” แล้วโบกมือเรียก “มาเร็วเข้า มาช่วยกันขนหน่อย”
เฉิงหรูอันยิ้มอย่างจนใจ “ใช่แล้ว มากมายจริง ๆ”
ในมือของถวนถวนถือเพียงกล่องใบเดียว มองดูกองขนมในรถม้าที่ซ้อนกันเป็นภูเขา ครุ่นคิดแล้วเอ่ย “ท่านแม่! ถวนถวนจะแบ่งให้พวกเขาได้หรือไม่เพคะ” มือน้อย ๆ ยกขึ้นชี้นำไปยังบ่าวที่กำลังขนขนมอยู่
เฉิงหรูอันแย้มยิ้ม “ย่อมได้อยู่แล้ว! นี่เป็นของของถวนถวน ถวนถวนตัดสินใจเองก็พอแล้ว แม่ล้วนตามใจเจ้า”
จากนั้นจึงสั่งความว่า “ไม่ต้องขนเข้าเรือนในแล้ว เรียกเด็กรับใช้ที่เหลือมาแบ่งกันไปเถิด จวิ้นจู่ประทานให้แก่พวกเจ้าทั้งหมดแล้ว”
“ขอบพระทัยจวิ้นจู่!” บรรดาคนรับใช้ล้วนมีสีหน้าประหลาดใจยินดี นี่ช่างมีวาสนาทางปากอย่างยิ่ง!
บนกล่องประทับตราอักษรของหอเฉี่ยวซู นั่นเป็นร้านขนมชั้นยอดในเมืองหลวง!
ของล้วนประณีต ราคาก็สูงกว่าร้านอื่นมากนัก จวิ้นจู่น้อยช่างใจกว้างและเมตตาต่อบ่าวแท้
ถวนถวนยิ้มอย่างเบิกบาน ลักยิ้มทั้งสองบุ๋มลึกลง ยกกล่องในมือขึ้น “ขนมใหม่ที่ทำจากพุทรากล่องนี้ สำหรับท่านย่า ท่านพ่อ และท่านพี่ ๆ เพคะ!”
เฉิงหรูอันพยักหน้า “ดี!”
สองแม่ลูกกลับถึงเรือนจิงหลาน ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ถวนถวนเหนื่อยล้าบ้าง “ท่านแม่ ข้าน้อยอยากนอน”
เฉิงหรูอันเร่งอุ้มนางขึ้นเตียง พอคลี่ผ้าห่มให้นางเสร็จ เสียงร้อนรนของบ่าวก็ดังเข้ามา “พระชายา พระชายาเหนียงเหนียง! ท่านชายใหญ่ฟื้นแล้ว!”