เซี่ยอวิ๋นซูสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ชี้นิ้วมายังตนเอง “จวิ้นจู่ หมายความว่าอย่างไรหรือเพคะ”
ถวนถวนยังไม่ลดมือลง “บนศีรษะ! อันนี้!”
เซี่ยอวิ๋นซูถึงได้เข้าใจ ในวันนี้บนศีรษะของนางมีเพียงปิ่นปักผมอันเดียว ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดอีก คิดว่าคงจะหมายถึงสิ่งนี้
นางยกมือขึ้น ดึงปิ่นปักผมออกมา “จวิ้นจู่ตรัสถึงสิ่งนี้หรือเพคะ”
ถวนถวนพยักหน้าอย่างแรง “ก็สิ่งนี้แหละ! เป็นของไม่ดี! จะนำโชคร้ายมาให้!”
เซี่ยอวิ๋นซูมองดูปิ่นปักผมในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “ปิ่นปักผมนี้เป็นของที่ญาติผู้หนึ่งมอบให้ข้า เหตุใดจึง… เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น”
เฉิงหรูอันมองดูอย่างละเอียด นั่นคือปิ่นปักผมทองคำเนื้อดี ฝีมือประณีตยิ่งนัก ทว่ารูปทรงกลับไม่ค่อยพบเห็นทั่วไป
ปิ่นปักผมสตรีทั่วไปมักเป็นรูปนกชื่นชมบุปผา ดอกไม้พันเกลียว หรือผีเสื้อเริงระบำ แต่ปิ่นทองคำอันนี้กลับมีแนวคิดแปลกใหม่ เป็นรูปปลาคาร์ปก้าวกระโดข้ามประตูมังกร
แม้รูปปลาคาร์ปก้าวกระโดข้ามประตูมังกรจะสื่อถึงมงคล แต่ก็น้อยครั้งนักที่จะพบในเครื่องประดับสตรี
ตัวปิ่นหลักคือปลาคาร์ปสีทองอร่าม ลำตัวโค้งงอเป็นท่ากระโดด เกล็ดปลาเรียงรายชัดเจน ดวงตาเป็นอัญมณีสีดำเม็ดเล็กสองเม็ด ส่วนแกนปิ่นที่ใช้เสียบเข้ากับมวยผมนั้นถูกปากปลาคาบไว้แน่น ดูเป็นธรรมชาติราวกับมีชีวิต
แต่นอกจากรูปทรงแล้ว ก็ไม่เห็นว่ามีสิ่งใดผิดปกติ
เฉิงหรูอันเอ่ยถามเสียงเบา “ถวนถวน ปิ่นปักผมนี้ตรงไหนไม่ดีหรือ”
ถวนถวนยื่นมือไปทางเซี่ยอวิ๋นซู เซี่ยอวิ๋นซูทั้งตกใจและลังเล ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อยื่นปิ่นปักผมวางลงในมือของนาง