ลวี่จื้อฟังจนขบกรามแน่น ในใจเย็นเยียบไปทั้งดวง
เขาถึงกับกำลังเสี่ยงเดิมพัน เดิมพันว่าเซี่ยงอวี่จะมีมนุษยธรรมและยึดมั่นในหลักการมากกว่าเขา เดิมพันว่าเซี่ยงอวี่จะไม่ลงมือสังหารเด็กไร้เดียงสา!
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยคิดเลยว่า ในฐานะบิดา การทอดทิ้งบุตรแล้วส่งพวกเขาเข้าปากเสือด้วยมือตนเอง เป็นการเหยียบย่ำหลักมนุษยธรรมเพียงใด! เย็นชาไร้หัวใจเพียงใด!
ลวี่จื้อกำมือทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ต้องใช้กำลังทั้งหมดจึงข่มโทสะที่ปั่นป่วนอยู่ในอกลงได้
หลิวปังในยามนี้มิใช่ผู้ใหญ่ตำบลตัวเล็ก ๆ ในเมืองเผยอีกต่อไป หากเป็นโอรสสวรรค์แห่งราชวงศ์ฮั่น ผู้ทรงฐานะสูงส่งเหนือผู้ใด
นางไม่อาจแตกหักกับเขาอย่างสิ้นเชิงได้ นางยังมีบุตรธิดา และยังต้องทำให้หลิวอิ๋งขึ้นสู่บัลลังก์อันสูงสุดอย่างมั่นคง
อดทน!
อดทนร้อยครั้งย่อมกลายเป็นทอง!
ครั้งนั้นนางร่วมทุกข์กินแกลบกินผักกับเขา คอยดูแลครอบครัว นางอดทนมาแล้ว
ครั้งนั้นนางรับโทษจำคุกแทนเขา ทนทุกข์จากการถูกคุมขัง นางอดทนมาแล้ว
ครั้งนั้นนางถูกเซี่ยงอวี่จับเป็นเชลย เป็นตัวประกันอยู่ในค่ายทหารฉู่หลายปี ทนรับความอัปยศและทรมาน นางก็อดทนมาแล้ว
บัดนี้ผ่านพ้นความขมขื่นมาถึงวันอันหวานชื่น บุตรชายอยู่ห่างจากบัลลังก์เพียงก้าวเดียว ไม่ว่าจะต้องกล้ำกลืนความคับแค้นเพียงใด นางก็ต้องอดทนต่อไป!
แม้ผู้คนในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นต่างรู้ดีว่าหลิวปังอาจทอดทิ้งภรรยาและบุตรเพื่อเอาตัวรอด แต่หากกล่าวว่าเขาจะสังเวยบุตรแท้ ๆ เพื่อช่วยผู้อื่น พวกเขากลับเห็นพ้องต้องกันว่า—ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
ต่อให้หลิวปังจะไร้ยางอายและเย็นชาเพียงใด บุตรธิดาก็ยังเป็นสายเลือดตระกูลหลิวของเขา