ต้าฉิน
อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรตัวอักษร “ประชากรหนึ่งพันสี่ร้อยล้าน” บนจอสวรรค์ พลันรู้สึกยากจะจินตนาการ
ยามนี้ต้าฉินเพิ่งปราบหกรัฐรวมแผ่นดินได้ อาณาเขตกว้างใหญ่กว่ารัฐฉินในอดีตหลายเท่านัก เรียกได้ว่าเป็นผู้ครองอำนาจเหนือใต้หล้าแล้ว
ถึงกระนั้น การปกครองราษฎรสองสามสิบล้านคนก็ทำให้พระองค์ทรงตรากตรำจนแทบหมดกำลัง ต้องทรงกังวลเรื่องเสบียงอาหาร ทะเบียนราษฎร และเขตแดนอยู่ทุกเมื่อ
หนึ่งพันสี่ร้อยล้าน? นั่นเป็นจำนวนอันน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน?
อย่าว่าแต่เสบียงอาหารเลย ต่อให้เป็นผืนแผ่นดินก็ไม่อาจรองรับประชากรมากมายถึงเพียงนั้นได้เป็นแน่
อิ๋งเจิ้งหันไปทอดพระเนตรหลี่ซือที่อยู่เบื้องล่างบันได แล้วตรัสถามเสียงเข้มว่า “หลี่ซือ เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
หลี่ซือตะลึงจนตาค้างไปนานแล้ว เขาตั้งสติได้จึงค้อมกายทูลตอบว่า “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่า ด้วยอาณาเขตต้าฉินในวันนี้ อย่าว่าแต่เลี้ยงประชากรหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคนเลย ต่อให้คนเหล่านี้มายืนอยู่บนผืนแผ่นดินต้าฉินทั้งหมด ก็ยังไม่มีที่ให้หยัดยืน กระหม่อมขอบังอาจทำนายว่า แคว้นซึ่งลูกหลานยุคหลังสถาปนาขึ้น ย่อมมีอาณาเขตกว้างใหญ่กว่าต้าฉินของเรามากมายนัก!”
อิ๋งเจิ้งทรงทราบคำตอบอยู่ในพระทัยแล้ว ที่ตรัสถามก็เพียงเพื่อให้มีผู้ยืนยันอย่างแน่ชัด
พระองค์ทอดพระเนตรแผนที่บนโต๊ะ พลันมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นในดวงเนตร
ลูกหลานยุคหลังถึงกับพิชิตใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ได้!
ความปรารถนาที่จะบุกเบิกและพิชิต ซึ่งสลักลึกอยู่ในสายเลือด ถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นอย่างสมบูรณ์ในชั่วขณะนี้
ยังไม่พอ!
ยังห่างไกลจากคำว่าพอ!
อาณาเขตต้าฉินในยามนี้ ต่อให้กว้างใหญ่เพียงใดก็ยังไม่พอ!
สิ่งที่พระองค์ต้องการ คือใต้หล้าที่กว้างไกลกว่า กว้างใหญ่กว่า และไร้ผู้ใดเทียบเคียงได้!