ช่างเหล็กเฉิงกับลูกศิษย์หลายคนยังคุกเข่าอยู่กับพื้นไม่ยอมลุกขึ้น
เซียวหมิงหยวนหยิบตั๋วเงินร้อยตำลึงจากอกออกมา ป้าด! วางลงบนโต๊ะ เสียงกังวานชวนฟังยิ่งนัก
“แม้พวกเราจะไม่ได้แพ้ แต่ตั๋วเงินใบนี้ก็เป็นของพวกเจ้า ถือเป็นรางวัลสำหรับการเซ็นสัญญาขายขาด เอาไว้เถิด”
ช่างเหล็กเฉิงตะลึงไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองตั๋วเงินใบนั้น แล้วหันไปมองเซียวหมิงหยวน ริมฝีปากขยับสองครั้งแต่ก็ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมา
ช่างเหล็กหนุ่มหลายคนที่อยู่ข้างๆ ต่างตะลึงงัน ชายหนุ่มที่เพิ่งตบหน้าตัวเองเมื่อครู่ยิ่งอ้าปากค้างอยู่เป็นนาน
ในความทรงจำของพวกเขา นายท่านให้รางวัลมากที่สุดก็แค่ไม่กี่ตำลึงเงิน รางวัลร้อยตำลึงนี่เป็นครั้งแรกในชีวิต
มือของช่างเหล็กเฉิงสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปรับธนบัตร
“คุณชายน้อย นี่...มันมากเกินไปแล้ว”
เซียวหมิงหยวนโบกมือ
“ข้าไม่ขาดเงินเล็กน้อยพวกนี้ เอาไว้เถิด เก็บไว้ทั้งหมด ต่อไปจงทำให้ดี ทำฝีมือให้ประณีต จะไม่ขาดผลประโยชน์ของพวกเจ้า”
ช่างเหล็กเฉิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น เก็บตั๋วเงินไว้ติดตัว
“ลุกขึ้นมาทำงานให้ดีเถิด รอไปแลกเงินแล้ว ทุกคนได้ทั่วหน้ากัน”
เขาลุกขึ้นยืน พาลูกศิษย์หันกลับไปที่เตาหลอม
พลังใจของพวกเขาทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว
สวี่ชิงยืนมองอยู่ข้างๆ แอบชูนิ้วโป้งให้เซียวหมิงหยวน
เซียวหมิงหยวนเห็นก็หัวเราะคิกคัก ส่งสายตาอย่างยโสกลับไป
สวี่ชิงตบฝุ่นบนมือ หันกลับเข้าโรงงาน
ช่างเย็บผ้าหลิวตัดผ้าตามแบบที่เขาวาดไว้เสร็จแล้ว กำลังรอเขาอยู่
สวี่ชิงส่งเหล็กเส้นโค้งหลายเส้นให้ บอกวิธีฝังเข้าไปในผ้า วิธีเย็บสายรัด วิธีเก็บขอบ และวิธีหุ้มปลายเหล็กด้วยผ้าบางๆ เพื่อไม่ให้ทิ่มแทงผ้า