ช่างเหล็กหนุ่ม ๆ หลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็พยักหน้าตาม
“ใช่แล้ว ๆ พี่เฉิงพูดถูกต้อง”
“จะให้ตีของเมื่อครู่ให้ได้ จะง่ายขนาดนั้นหรือไง?”
“ข้อกำหนดฟังดูยากเหลือเกิน ทำเอาลำบากใจไม่น้อย”
พวกเขายืนเรียงกัน กอดอก แม้จะไม่ได้พูดจาเกินงามอะไร
แต่บนใบหน้ากลับราวกับเขียนไว้ว่า: เจ้าบัณฑิตรู้ที่ไหนเรื่องตีเหล็ก
เซียวหมิงหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังส่ายพัดอยู่ ก็ลดเสียงลงกระซิบข้างหูสวี่ชิง
“พี่ชิง ท่านจงอดทนหน่อย ตระกูลเราเลี้ยงดูช่างฝีมือดีมาตลอด ทำเอาพวกเขาค่อนข้างถือตัวไปหน่อย
ลุงหกเคยทูลพ่อตั้งหลายครั้งว่า ควรลดทิฐิพวกเขาลงบ้างเหมือนบ้านอื่น แต่พ่อไม่ยอม กลัวว่าจะทำให้คุณภาพตกลง ท่านเห็นแล้วใช่ไหม?
หากไม่กดดันพวกเขาบ้าง พวกเขาก็จะหาเรื่องขี่คอพวกเราขึ้นไปอีก ข้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังกล้าทำสีหน้าใส่ท่านเลย“
สวี่ชิงได้ยินแล้ว ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ตอบกลับเสียงเบา
“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร ท่านดูข้าทำให้พวกเขายอมจำนนก็แล้วกัน”
เขามองไปที่ช่างเหล็กเฉิงแวบหนึ่ง น้ำเสียงสงบ
“อาจารย์เฉิง ที่ว่าการตีเหล็กร้อยตี ครั้งหนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งวันใช่หรือไม่? ต้นทุนไม่ต่ำเลย”
ช่างเหล็กเฉิงส่งเสียงหึในลำคอ: “แน่นอน เหล็กดีไม่เคยถูก”
สวี่ชิงพยักหน้า: “ถ้าเช่นนั้น ขอท่านเดิมพันด้วยกันสักหน่อย”
ช่างเหล็กเฉิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เดิมพันอะไร?”
สวี่ชิงยิ้ม: “หากข้าสามารถลดต้นทุนเหล็กเส้นชนิดนี้ให้เหลือเพียงหนึ่งในสิบของวิธีเดิมของพวกท่าน พวกท่านก็ต้องเซ็นสัญญาขายขาด สาบานหนักแน่น ว่าจะไม่นำวิชาไปเผยแพร่ให้ผู้อื่น แน่นอนว่า...”