เซียวหมิงหยวนหยิบตั๋วเงินออกมา จ่ายให้กับนายหน้าหนึ่งร้อยตำลึง
“ลานนี้เราจะเอา เงินนี่นายถือไว้ เป็นพิเศษให้อีกต่างหาก จะพูดกับคนนอกยังไง ไม่ต้องให้ข้าสอน ตัวนายเองน่าจะรู้ดี”
นายหน้ารับตั๋วเงินไป มือยังสั่นเทา
แต่น้ำหนักของหนึ่งร้อยตำลึง ทำให้เขาสงบลงได้ในทันที รีบรับคำเป็นชุด
“ข้ารู้ ข้ารู้ ที่นี่ผีหลอกอยู่ ลิงน้อยทูตสวรรค์อะไรนั่น ข้าจะไม่พูดออกไปแม้แต่คำเดียว”
ซูม่านเสริมขึ้นอีกประโยคหนึ่ง
“แกปิดปากให้สนิทที่สุดจะดี ไม่เช่นนั้นด้วยความสามารถของข้ากับตระกูลเซียว จะทำให้แกหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยไม่ใช่เรื่องยากอะไร”
นายหน้าได้ยินดังนั้น เหงื่อที่หน้าผากก็ผุดออกมา พยักหน้ารัว ๆ
“เข้าใจ ๆ คุณหนูซูพูดเล่นแล้ว พวกเราที่เป็นนายหน้า ความลับอะไรต้องเก็บไว้ในท้องให้มิดชิด”
ซูม่านพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหยิบธนบัตรออกมาอีกร้อยตำลึง
“รางวัล เอาไป”
สวี่ชิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองคนทั้งสองผลัดกันหยิบเงินออกมา อดไม่ได้ที่จะกะพริบตาสองสามที
ความหมายนั้นชัดเจนมาก พวกเจ้าทั้งสองใจกว้างขนาดนี้ เงินของนายหน้าก็ง่ายเหลือเกิน?
เขากำลังจะเอ่ยปาก ซูม่านก็เรียกขึ้นอีกครั้ง
“พวกเจ้าสามคนเข้ามาหน่อย”
รอให้บ่าวสองคนของนางกับคนคุ้มกันของเซียวหมิงหยวนเดินเข้ามา
นางยื่นตั๋วเงินร้อยตำลึงให้แต่ละคน น้ำเสียงจริงจังเล็กน้อย
“เรื่องคืนนี้ จงเก็บไว้ในท้องให้มิดชิด”
สามคนรับตั๋วเงินไป แล้วคำนับถอยออกไป
สวี่ชิงมองตั๋วเงินหลายใบปลิวออกไปอย่างนั้น ก็เงียบ ๆ หดมือที่กำลังจะเอ่ยปากกลับมา แล้วชูนิ้วโป้งให้สองคนนั้น