หลี่ฉุนกังอธิบาย
“ฝ่าบาทเสด็จออกตรวจราชการโดยมิได้ประกาศ ทรงห้ามมิให้ผู้ใดเข้าเฝ้าโดยมิได้รับพระบัญชา ข้าน้อยเข้าไปก็เกินควรแล้ว ท่านจะเข้าไปด้วยก็ยิ่งไม่เหมาะสม”
เจิ้งโหยวเต๋อประสานมือคำนับ “เป็นเช่นนั้นจริง ข้าน้อยพูดพลาดไปเอง”
เขาไม่กล่าวสิ่งใดอีก ค้อมกายถอยไปด้านข้าง
...
...
ชั้นสองของโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลว แสงไฟสว่างไสว
แขกคนอื่นๆ กลับไปเกือบหมดแล้ว
มีเพียงห้องที่สำคัญที่สุด ยังมีเสียงผู้คนอึกทึก
เนี่ยนอานนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประมุข ถือจอกเหล้าหมักข้าว ยกจิบทีละน้อย
ฝั่งตรงข้ามมีซูม่าน ซ่งเหยา และเซียวหลานจือ นั่งอยู่
ทั้งสามคนถือจอกอยู่
ใบหน้าของซูม่านและเซียวหลานจือต่างมีรอยแดงระเรื่อจากฤทธิ์เหล้า
การจัดงานชมของกลางวันประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง บัตรเข้างานราคาพุ่งถึงสิบตำลึงต่อใบ ยังมีผู้ต้องการเกินจำนวน
ยอดสั่งจองเสื้อในสตรียิ่งเกินความคาดหมายไปไกล
เซียวหลานจือนับนิ้วคำนวณรายได้ให้ทุกคนฟัง
“เสื้อในสตรีชั้นสูงที่เปิดตัววันนี้มีห้าสิบตัว ตั้งราคาตัวละร้อยตำลึง ตอนแรกคิดว่าขายได้สักยี่สิบสามสิบตัวก็ดีแล้ว ผลปรากฏว่าขายหมดเกลี้ยง”
นางวางจอกลง บนใบหน้ายังหลงเหลือความตกใจเล็กน้อย
“บางคนซื้อแล้วสวมใส่กลับไปทันที บางคนซื้อไปบอกว่าจะมอบให้ผู้อื่น ยังมีบางคนบอกว่าเลขรหัสจำกัดบนตัวเสื้อถูกใจมาก จะเพิ่มเงินก็ยอมซื้อ”
ซูม่านรับช่วงพูดต่อ นางนิสัยสุขุมเป็นนิสัย แต่ในดวงตาก็มีความตื่นเต้นเปล่งประกาย