คนที่อยู่ด้านหลังพ่อบ้าน วางมือบนด้ามกระบี่ที่ห้อยอยู่ด้านหลังแล้ว จวนจะลงมืออยู่แล้ว
ใครจะรู้ พ่อบ้านยกมือขึ้น ห้ามปรามเขาไว้
พ่อบ้านหยิบตั๋วเงินออกมาสองใบ
“พวกเราคนเดียวกัน อย่าแสร้งทำเป็นไม่รู้จักอีกเลย เมื่อก่อนเจ้ากระทำชำเราพี่สะใภ้ ท่านผู้ใหญ่ช่วยเจ้าให้พ้นผิด ส่งเจ้าไปเป็นสายลับใต้อาณัติของเจิ้งโหยวเต๋อ ครบสามปีแล้ว วันนี้ถึงเวลาที่เจ้าจะได้แสดงความดีความชอบ รับเงินสองร้อยตำลึงนี้แล้วจากไป สูญสิ้นจากเมืองเหิงโจวแต่บัดนี้”
“คนสนิท” ของเจิ้งโหยวเต๋อลังเลเล็กน้อย “แต่...แต่ภรรยาและลูกของข้า...”
พ่อบ้านหัวเราะเย็น “ตอนเจ้าทำผิดกฎหมายเมื่อครั้งนั้น ไยไม่คิดถึงภรรยาและลูกเล่า? รีบไปเสียในขณะที่ยังมีเงิน ดีร้ายช้าลงไป เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องเงินอีกต่อไป”
เขากระทืบเท้า รับตั๋วเงินมา “ข้าไปเดี๋ยวนี้!”
...
ในคุกของศาลาว่าการอำเภอ ซุนเต๋อไฉถูกขังเดี่ยวอยู่ลึกที่สุด
เมื่อเห็นพ่อบ้านเดินมา เขาดีใจวิ่งไปที่ราวเหล็ก มือทั้งสองจับราวไม้ขนาดเท่าข้อมือไว้
“ลุงฉวน ช่วยข้าออกไปที ข้างในนี้ผู้คุมตายไปแล้วหรือไร เรียกเท่าไรก็ไม่ตอบ เชื่อฟังข้าสักคำก็ไม่มี ใครเล่าจะไม่รู้ความสัมพันธ์ของข้ากับบุตรชายท่านเฉิน รองนายอำเภอ”
พ่อบ้านยิ้มบาง ๆ “เจ้าถูกจับเข้ามาได้อย่างไร? คุณชายสั่งให้ข้ามาช่วยเจ้า แต่ก็บอกเหตุผลไม่ชัดนัก”
ซุนเต๋อไฉลดเสียงลง “พวกเขาถามข้าเรื่องโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลว ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าเพียงทำตามคำสั่งคุณชายเฉิน ไปก่อกวนเล็กน้อยเท่านั้น โทษไม่ถึงขั้นนี้ ต้องมีใครบางคนกลั่นแกล้งข้าแน่นอน”