หลี่ฉุนกังหันกลับไปมองแสงตะเกียงที่ส่องออกมาจากชั้นสอง ก่อนจะเอ่ยถามซูม่านซึ่งส่งมาถึงหน้าประตูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“คุณหนูซู ท่านซ่งเหยา... เคยมีความสัมพันธ์อันดีกับองค์หญิงมาก่อนหรือ?”
ซูม่านถูกคำถามนั้นทำให้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าและยิ้มบางๆ
“ไม่ปิดบังท่าน ท่านเองก็คงอยากรู้ไม่แพ้ข้าน้อย”
หลี่ฉุนกังได้ฟังก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตาม
“เช่นนั้นคงรบกวนเกินไป ขอลา”
หลี่ฉุนกังรีบก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เพื่อกลับไปจัดการเรื่องของซุนเต๋อไฉ
ซูม่านยืนมองแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ส่ายหน้าแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวกลับขึ้นไปบนชั้นสอง
...
...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
สวี่ชิงซึ่งเหนื่อยล้ามาจากการทำงานมาทั้งวัน ยังคงนอนหลับใหลอยู่ภายในผ้าห่มอย่างมึนงง
แล้วก็ได้ยินเสียงประทัดดังเปรี๊ยะป๊ะมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกลองและฆ้องที่กึกก้อง แม้จะมีกำแพงบ้านกั้นก็ยังอื้ออึงจนแทบทำให้หูหนวก
เขาพลิกตัว อยากจะเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวแล้วนอนต่อ
ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนพร้อมกับเคาะประตู
“สวี่ชิง พี่สวี่ น้องสวี่ รีบตื่นได้แล้ว พระอาทิตย์ขึ้นส่องก้นแล้ว ลุกขึ้นมาเรียนหนังสือได้แล้ว”
สวี่ชิงกอดผ้าห่มไว้แน่นไม่ยอมขยับ
เซียวหมิงหยวนผลักประตูเข้ามาโดยตรง แล้วคว้าผ้าห่มของเขาขึ้นมา
สวี่ชิงสะดุ้งเย็นวาบแล้วลุกขึ้นนั่ง
“อ้วนเซียว แกทำอะไรเนี่ย? แกควรจะมาหาฉันเรื่องเรียนหนังสือจริงๆ นะ”
เซียวหมิงหยวนตบคางสองชั้นของตัวเองพลางหัวเราะ
“เรื่องดี! เรื่องมงคลใหญ่หลวง! ฉลองแกได้เป็นศิษย์สำนักซงหลินอย่างเป็นทางการ ฉันเตรียมของมามากมายเพื่อฉลองให้แกเลย”