ซูม่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แต่เนี่ยนอานกลับเอ่ยปากก่อน
“พี่หญิง วันนี้เป็นวันดี ๆ อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย พวกเราอารมณ์ดี ปล่อยให้นายอำเภอที่นี่ไปจัดการกับพวกนางเองเถิด”
นางโบกมือ ผู้คนในชุดดำคนหนึ่งคำนับอย่างเงียบ ๆ แล้วก็หายไปจากข้างกาย
เนี่ยนอานหันมามองซูม่าน ใบหน้ากลับมาเผยรอยยิ้มสดใสดังเดิม
“ซ่งเหยาเล่า? นางก็อยู่ด้วยใช่หรือไม่? ให้ข้าได้พบหน้านางหน่อย”
ซูม่านตะลึงไปครู่หนึ่ง สายตามองไปที่ใบหน้าของเนี่ยนอาน แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เจ้ารู้จักเหยาเหยาด้วยหรือ?”
เนี่ยนอานพยักหน้า แล้วเริ่มเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม
“รู้จักสิ เมื่อสองสามวันก่อนเจอหน้านางครั้งหนึ่ง ชอบนางมาก นางมาแล้วหรือยัง?”
ซูม่านเดินตามหลังไปหนึ่งก้าว พลางตอบ
“นางอยู่ที่ลานหลังกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเซียว”
เนี่ยนอานได้ฟัง ก็เร่งฝีเท้ายิ่งขึ้น
ซูม่านยิ่งสงสัย...
ในใจพึมพำ: สองคนนี้รู้จักกันได้อย่างไรกันนะ? น่าแปลกยิ่งนัก...
...
...
เย็นวันนั้น ซุนเต๋อไฉเพิ่งออกจากบ้าน ยังไม่ทันเดินถึงหัวถนน
ก็ถูกชายฉกรรจ์สองคนรั้งแขนไว้คนละข้าง
ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ผ้าผืนหนึ่งก็อุดปากเสียแล้ว
จากนั้นทั้งคนก็ถูกจับโยนขึ้นรถม้าคันหนึ่ง
เมื่อซุนเต๋อไฉลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในคุกของศาลาว่าการอำเภอแล้ว
ศาลาว่าการอำเภอ ห้องหลัง
นายอำเภอหลี่ฉุนกังนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประมุข ด้านหน้ามีสมุดคดีที่เพิ่งจดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่
เจิ้งโหยวเต๋อนั่งอยู่ด้านล่าง หลี่เยี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ