“ตระกูลเซียวทำเสื้อในสตรีแบบไหนกันแน่? สวมใส่แล้วคันจนทนไม่ไหว ลูกสาวข้าลองใส่ตัวหนึ่ง ตัวขึ้นผื่นแดงเป็นวงกว้าง เกือบเอาชีวิตไม่รอด พวกเจ้าทำร้ายผู้คน!”
นางส่งเสียงแหลมและดังลั่น เสียงไปได้ทั่วทั้งถนน
เหล่าหญิงปากร้ายข้างๆ ต่างก็ส่งเสียงคล้อยตาม
บางคนตะโกนเสียงดังว่า “พ่อค้าคดโกง”
บางคนนั่งยองๆ อยู่บนบันได ตบต้นขาร้องไห้โฮ
บางคนนั่งลงกับพื้นแล้วก็กลิ้งเกลือกอาละวาด
เหตุการณ์ในชั่วขณะหนึ่งก็วุ่นวายไปหมด
เหล่าสตรีที่ยืนต่อแถวรอเข้างานอยู่หน้าประตู ต่างพากันตกใจถอยไปหลายก้าว
บางคนดึงเพื่อนให้ยืนห่างออกไป
บางคนขมวดคิ้วกระซิบกระซาบกัน
ภายในร้านน้ำชาชั้นสองที่อยู่ตรงมุมถนนฝั่งตรงข้าม สวี่ชิงนั่งอยู่ที่ที่นั่งติดหน้าต่าง ถือจอกชาอยู่ในมือ มองออกไปข้างนอก
ตำแหน่งของเขามองเห็นภาพหน้าโรงเตี๊ยมจวงหยวนโหลวได้อย่างชัดเจน ตั้งแต่พวกหญิงปากร้ายปรากฏตัวที่ปากตรอก เขาก็สังเกตเห็นแล้ว
พอหญิงปากร้ายเริ่มอาละวาดอยู่หน้าประตู มือของเขาก็เกร็งเล็กน้อย
แต่ไม่นานก็ผ่อนคลายลง
พวกบุรุษร่างกำยำหน้าประตูเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
พวกเขาไม่ได้ลงมือทำร้ายใคร และไม่ได้โต้เถียงกับหญิงปากร้ายเหล่านั้น
แต่กลับจัดแถวเป็นกำแพงมนุษย์ ปิดประตูไว้อย่างมิดชิด
หัวหน้าบุรุษร่างกำยำส่งสัญญาณมือไปทางด้านข้าง บ่าวหนุ่มกำยำสองคนเดินอ้อมออกมาจากด้านข้าง คนหนึ่งจับแขนหญิงปากร้ายคนหนึ่งไว้
แล้วก็พยุงพาออกไปทางปากตรอกอย่างมั่นคง
หญิงอ้วนคนนั้นยังอยากจะดิ้นรน ปากยังคงด่าไม่หยุด