สวี่ต้าเหนียนสารภาพออกมาอย่างหมดเปลือก
“ข้าบอก...ข้าบอก! อย่าตีข้าเลย เป็นซุนเต๋อไฉบังคับข้า!”
“บอกแต่แรกก็ไม่ต้องโดนตีแล้วนี่?” เซียวหมิงหยวนเย็นชา
“ตอนที่ถูกตีไปครึ่งหนึ่ง ข้าก็อยากจะบอกแล้ว แต่พวกเจ้าก็ไม่หยุด...”
เซียวหมิงหยวนยกกำปั้นอ้วนๆ ขึ้นมา “เจ้ายังจะมาโทษข้าอีกหรือ?”
“ข้า...ข้าไม่กล้า...”
สวี่ต้าเหนียนคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำมูกน้ำตาปนกันเลอะใบหน้า ร่ายเรื่องทั้งหมดออกมา:
ซุนเต๋อไฉหาสวี่ต้าเหนียนได้อย่างไร ให้พาสวี่ชิงไปกินเหล้าเที่ยวหญิง เล่นการพนัน อย่างไร วางแผนให้สวี่ชิงหมดตัว อย่างไร หลอกให้สวี่ชิงขายซ่งเหยา อย่างไร...
และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้...คือเฉินซื่อจิ้น
เซียวหมิงหยวนฟังจบ หันไปมองสวี่ชิง แล้วลดเสียงต่ำ: “อาศัยข้อหานี้ คงไม่สามารถโค่นตระกูลเฉินได้ เจ้าจะทำอย่างไร? หรือว่า...ให้เขาหายตัวไปก่อน?”
สวี่ต้าเหนียนฟังเข้าใจ ทรุดตัวลงกับพื้นทั้งคน กางเกงเปียกเป็นวงกว้าง...
ตกใจจนฉี่ราดจริงๆ
“อย่า! อย่าฆ่าข้า!” สวี่ต้าเหนียนดิ้นกับพื้น คลานไปข้างหน้าสองก้าว แล้วกอดขาสวี่ชิงไว้
“น้องชิง น้องชิง! ข้าผิดไปแล้ว ข้าสารภาพหมด! ข้ายังมีเรื่องอื่นอีก! หากพวกเจ้ายอมไว้ชีวิตข้า ข้าจะมอบบัญชีการทุจริตของคลังศาลาว่าการอำเภอให้พวกเจ้า!”
ฝีเท้าของสวี่ชิงหยุดชะงัก
เซียวหมิงหยวนรีบลุกขึ้นยืน เก้าอี้ถูกก้นอ้วนๆ ของเขาถีบจนล้มลงไปด้านหลัง ดังก้อง
“เจ้าว่าอะไรนะ? คลังศาลาว่าการอำเภอทุจริต?”
สวี่ต้าเหนียนโขกหัวราวกับตำส้มตำ