สวี่ชิงอยู่ข้าง ๆ กดมือเซียวหมิงหยวนเบา ๆ แล้วเอ่ยปากอย่างไม่ปิดบัง
“อาจารย์ใหญ่ ในเมื่อท่านถาม นักเรียนก็ไม่ปิดบังแล้ว ใช่เฉินซื่อจิ้นคิดจะใส่ร้ายพวกเรา แต่สุดท้ายกลับทำร้ายตัวเอง เรื่องแตกคอขึ้นมา เขาถึงให้ซุนเต๋อไฉรับโทษแทน”
โจวหลินชวนไม่ได้พูดทันที เขายกจอกชาขึ้นจิบหนึ่ง แล้ววางลงพร้อมน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้นมาก
“ฮึ ข้ารู้อยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นวันนี้เฉินเฉิงไป๋จะยอมแพ้ไม่ยอมออกหัวข้อกวีและกลอนคู่ได้อย่างไร ก็เพราะเขากลัวว่าพวกเจ้าจะชนะเขาในจุดเหล่านั้นไงล่ะ”
สวี่ชิงใจเต้น เขาไม่คิดว่าโจวหลินชวนจะมองทะลุปรุโปร่งขนาดนี้
โจวหลินชวนดูเหมือนจะอ่านความคิดเขาได้ จึงวางจอกชาลงแล้วพูดต่อ
“เฉินซื่อจิ้นเคยหยิ่งยโสบ้าง แต่ก่อนมีหลี่เยี่ยนคอยรับมืออยู่ข้างหน้า สองคนโต้กันไปมา ข้าก็ไม่ค่อยอยากยุ่ง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว… เขาลงมือถึงขั้นฆ่าคนให้ตาย นี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันระหว่างเพื่อนร่วมสำนักแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดไปมาบนใบหน้าทั้งสอง
“ข้าไปถามท่านนายอำเภอมา ถึงรู้ว่าวันนั้นคนที่ถูกชนไม่ใช่แค่คนเดินถนน คุณชายเนี่ยนอานผู้นั้น—คือองค์หญิงแห่งราชสำนักปัจจุบัน
เฉินซื่อจิ้นให้คนเทสิ่งสกปรกลงบนรถม้าขององค์หญิงกลางถนนใหญ่ ไม่ว่าเขาจะรู้หรือไม่ว่านั่นเป็นใคร การกระทำเช่นนี้ก็เป็นการไม่เคารพจอมราชันย์ ผู้รู้หนังสือย่อมต่อสู้แย่งชิงได้ แต่ต้องไม่ลืมรากฐานของตน”