เซียวหมิงหยวนตีหน้าขี้ประจบ นั่งลงเคาะขาให้เซียวว่านจิน
“เรื่องเสื้อในสตรีฝั่งนั้นจัดการเสร็จแล้วหรือ?”
เซียวว่านจินโบกมือสีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด แต่ก็เต็มไปด้วยความยินดี
“งานยุ่งยังไงก็ยุ่งไม่หมด แต่แนวโน้มดี วิ่งไปก็คุ้ม”
เขานั่งลงข้างโต๊ะ ยกชาขึ้นจิบหนึ่งอึก แล้วถามแบบไม่ใส่ใจ
“ได้ยินว่ารับน้องสองคนพี่น้องเข้ามา ยังเป็นพวกของศัตรูด้วย”
เซียวหมิงหยวนพยักหน้า เล่าเรื่องที่เจอพี่น้องตระกูลโจวซิงบนถนนให้ฟัง
เซียวว่านจินฟังจบ ถือจานชานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
“โจวคังติดตามเฉินซื่อจิ้นอยู่เป็นประจำ ตามหลักแล้วไม่น่าขาดเงิน ขาไม่ควรโลภเงินค่าที่นาเหล่านั้น การที่เขารีบขายที่ของตระกูลโจวขนาดนี้ คิดว่าข้างในต้องมีอะไรแอบแฝง”
สวี่ชิงฟังจบ จึงถาม “ท่านลุงเซียวหมายความว่าอย่างไร?”
เซียวว่านจินบิดหนวดเครา
“ข้าก็แค่พูดไปเรื่อย ฝ่ายพวกเจ้าไปทำธุระก่อน แล้วค่อยให้คนไปสืบดู คนสองคนนี้ดีที่สุดคือถูกข่มขู่จริงๆ อย่าเป็นคนที่แทรกเข้ามา…”
เขาลุกขึ้นเดินออกไป สั่งว่า “พรุ่งนี้ให้คนเก็บกวาดเรือนเล็กๆ หลังหนึ่ง อย่าให้พี่น้องสองคนนั้นอยู่ห้องรับแขกอีก”
เซียวหมิงหยวนรับคำ เซียวว่านจินโบกมือแล้วจากไป
ในห้องหนังสือเงียบสงบอีกครั้ง เซียวหมิงหยวนนั่งลง กางบทความนโยบายที่ยังทำไม่เสร็จออกดูอีกครั้ง
แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเขากลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว
“พี่ชิง ท่านว่าเรื่องที่โจวคังขายที่ จะเกี่ยวกับเรื่องอื่นหรือไม่?”
สวี่ชิงเก็บพู่กันกับหมึก ไม่ตอบตรงๆ
“ในเมื่อท่านพ่อไปสืบ ก็รอก่อนเถิด แต่ว่าเหตุผลนั้นถูกต้อง โจวคังไม่ควรขาดเงินเล็กๆ น้อยๆ จากการขายที่ เขารีบขายออก ต้องมีสาเหตุแน่นอน”