สวี่ชิงสูดหายใจลึก ระงับอารมณ์ให้สงบลง
“เจ้าจะให้ข้าลงไปข้างล่าง ใช่หรือไม่? ข้าพาพวกเขาไปด้วยกัน คงไม่เป็นไรกระมัง?”
ลิงน้อยดีใจจนพยักหน้าหงึกๆ
สวี่ชิงพูดอีกว่า “ยามนี้เป็นเวลากลางคืน ยังไม่สะดวกนัก กลางวันเจ้ามีแว่นดำคอยกันแสง ก็ไม่ต้องกลัวแสงสว่าง พรุ่งนี้เราค่อยไปตอนกลางวันดีหรือไม่?”
ลิงน้อยพยักหน้า ถอดแว่นดำวางลงในกล่องที่สวี่ชิงหยิบออกมา
เซียวหมิงหยวนส่งถุงสะพายใบเล็กขึ้นมาอีกใบหนึ่ง
“พี่ลิง เจ้าพกอันนี้ไว้ ใส่แว่นดำ”
ลิงน้อยมองถุงสะพายแล้วยิ่งดีใจ ร้องเรียกอย่างปีติยินดีแล้วหายลับไปตรงปากบ่ออย่างอารมณ์ดี
สวี่ชิงหันกลับมามองเซียวหมิงหยวนและซูม่าน
“ไม่มีความพยายามใดสูญเปล่า ในที่สุดก็ได้นอนหลับสบายสักที พรุ่งนี้เช้าตรู่ เราลงบ่อกัน!”
……
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่
สวี่ชิงและเซียวหมิงหยวนก็มาถึงหน้าจวนแล้ว
ซูม่านรออยู่ที่ใต้ชายคาแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดคนงานที่คล่องแคล่ว โดยมีบ่าวสองคนตามหลังมา
เซียวหมิงหยวนพาโจวซิงและคนคุ้มกันสองคนมา
โจวซิงถือเชือกบันไดม้วนหนึ่งพาดบ่า
เมื่อทุกคนเดินเข้าไป สวี่ชิงก็ตะโกนเสียงเบาๆ ไปทางปากบ่อ
“เฮ้ พวกเรามาแล้ว”
ครู่หนึ่ง ลิงน้อยก็โผล่หัวขึ้นมาจากข้างล่าง สวมแว่นดำควอตซ์สีควันใบนั้นแล้ว
กรอบแว่นทองแดงอยู่บนใบหน้าที่ขนปุกปุย ดูราวกับบัณฑิตแก่ๆ คนหนึ่ง
พอเห็นสวี่ชิง มันก็ยกอุ้งเท้าดันแว่นดำให้กระชับขึ้นบนสันจมูก แล้วชี้ไปที่เซียวหมิงหยวน ก่อนจะชี้ไปที่ซูม่าน