เซียวหมิงหยวนขมวดคิ้วถาม
“จะต้องเตรียมอะไรให้มันหรือ?”
สวี่ชิงยังไม่ทันตอบ ลิงน้อยก็ส่งเสียงร้องจี๊ด ๆ ราวกับมีคำถามเดียวกัน
สวี่ชิงจำต้องหันไปอธิบายให้ลิงน้อยฟัง
“ข้าหมายความว่า อีกสองวันข้าจะทำอะไรสวมตาให้เจ้า ต่อไปจะได้ไม่กลัวแสง”
พลางทำท่าประกอบเป็นรูปแว่นตา
ลิงน้อยเอียงคอสำรวจเขาอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ
แต่เห็นสวี่ชิงน้ำเสียงสุภาพ ก็มิได้ถอยหนี แค่ใช้เล็บเกาคอ แล้วมองไปทางปากบ่อ เห็นทีอยากกลับไปแล้ว
สวี่ชิงโบกมือ “ไปเถิด พรุ่งนี้พบกันใหม่”
ลิงน้อยร้องจี๊ดหนึ่งที หยิบของกินที่เหลือในกล่องอาหาร ทะยานตัวลงไป หายลับในปากบ่ออย่างไร้เสียง
จนเสียงใต้บ่อสงบสนิท สวี่ชิงจึงลุกขึ้น ปัดเศษผงบนมือ แล้วหันไปบอกเซียวหมิงหยวน
“เรื่องแวนตานั้น เจ้าไปหาช่างเหล็กเฉิง ให้เจียระไนควอตซ์สีควันเป็นแผ่นบาง ๆ สองแผ่น เจียรไนให้ใสดุจกระจก อย่าทำระดับสายตา”
เซียวหมิงหยวนตะลึง “ควอตซ์สีควัน? จะเอามาทำอะไร? ของอย่างนั้นก็ราคามิใช่น้อย”
สวี่ชิงพยักหน้า “แพงก็ยอมจ่าย ควอตซ์สีควันกรองแสงส่วนใหญ่ได้ เมื่อลิงน้อยสวมมัน กลางวันก็กล้าออกมา ไม่กลัวแสงอีก แล้วเราลงบ่อก็สะดวกขึ้นมาก”
เซียวหมิงหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตบขาตัวเอง
“เข้าใจแล้ว พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปจัดการ แล้วมันเรียกว่าอะไร?”
สวี่ชิงตอบ “เรียกว่าแว่นดำ สวมแล้วมองอะไรก็เหมือนมีหมึกกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง โดยเฉพาะช่วยบังแสงอาทิตย์”
เซียวหมิงหยวนยื่นนิ้วโป้งชม
“ชื่อนี้ไพเราะ ฟังก็รู้ว่ามีไว้ทำอะไร”
ซูม่านก็ยิ้มคล้อยตาม
“ท่านสวี่ ท่านเก่งจริง นึกอะไรก็คิดหาทางออกได้ในพริบตา ทำให้คนต้องชื่นชม”