"กั๋วซือ มีอีกเรื่องหนึ่ง"
"หลังจากองค์รัชทายาทออกจากเมืองหลวง เราพบจดหมายฉบับหนึ่งในพระราชวังเสียนหยาง ภายในมีเพียงไม่กี่ประโยค น่าจะเป็นข้อความที่ทิ้งไว้ให้พวกเรา..."
สายลับรีบรายงาน
ดูท่าโจวหลิงเฟิงจะไม่ได้เป็นคนไร้ความสามารถเสียทีเดียว รู้มานานแล้วว่ามีเงาของกรมตรวจการคอยจับตาอยู่
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาแสร้งทำเป็นโง่เขลา จงใจแสดงละครให้ดู
"เอ๊ะ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่องค์รัชทายาทอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้คืออ๋องแห่งชนเถื่อน"
เจาหยางฉางกงจู่เอ่ยแก้
กั๋วซือแห่งต้าโจวผู้นี้ คือสตรีที่หยวนอู่ตี้สถาปนาเป็นน้องสาวอย่างเป็นทางการ แต่ไร้สายเลือดร่วมกัน นามว่าเจาหยางหรูเยวี่ย
นางปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุมตลอดกาล ช่างลึกลับเหลือคณา
เล่ากันว่าฝ่าบาทหมายปองนาง แต่ก็ไม่อาจสมปรารถนาเสียที
"กุมอำนาจเหนือขุนนางทั้งปวง คอยสอดแนมแม้กระทั่งเสียงบนเตียง ราษฎรชายแดน ขัดสนไร้ที่พึ่ง! เจริญ ราษฎรทุกข์; ล่มสลาย ราษฎรทุกข์"
สายลับเอ่ยด้วยเสียงสั่นเทา เกรงจะสร้างความพิโรธแก่สตรีผู้ทรงอำนาจสูงสุดเบื้องหน้า
ขณะนั้น ภายในกรมตรวจการเงียบสงัดไร้เสียง บรรยากาศช่างประหลาดยิ่งนัก
"อ๋องแห่งชนเถื่อนผู้นี้ช่างกล้าหาญเสียจริง ไม่กลัวข้อหาหมิ่นประมาทการปกครองหรือ!"
เจาหยางหรูเยวี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง มิเพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะเสียงดัง
เสียงนั้นงดงามจนผู้คนหลงใหล
ส่วนความหมายของคำที่โจวหลิงเฟิงทิ้งไว้นั้นมิยากจะเข้าใจ
ตอนต้นกล่าวถึงเรื่องที่องค์รัชทายาทถูกวางแผนกลั่นแกล้ง ต้องหาว่ากระทำมิดีมิร้ายในวังหลัง ซึ่งกรมตรวจการอยู่เบื้องหลังผลักดันเรื่องนี้
กับดักมรณะที่มุ่งเป้าไปที่ตระกูลเถียนั้น เจาหยางหรูเยวี่ยผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญาเช่นนี้ จะไม่รู้ความจริงได้อย่างไร!
บางทีตอนนั้นนางอาจลงมือด้วยตนเอง แอบซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างลับๆ...
ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่อึดใจแห่งราตรีนั้น อาจกลายเป็นมลทินที่โจวหลิงเฟิงไม่อาจลบล้างได้ชั่วชีวิต
แน่นอนว่าโจวหลิงเฟิงมิได้เยาะเย้ยว่ากรมตรวจการไร้ค่าเสียทีเดียว
พวกมันแทรกซึมไร้ช่องโหว่ คอยฟังความเคลื่อนไหวทั้งในราชสำนักและนอกราชสำนัก ทำให้การเมืองของต้าโจวยังคงมั่นคงท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยวกราก