“เป็นไปได้อย่างไร กระโจมนี้มันว่างเปล่า?”
ทหารม้านายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าฉีกม่านกระโจม ก่อนจะพบว่าภายในนั้นว่างเปล่าจริง ๆ!
“ของข้าก็ว่าง!”
“ของข้าก็ว่างเปล่าเหมือนกัน!”
เหล่าทหารม้ารู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติในทันที
“ซู่ซู่ซู่!”
ลูกธนูเพลิงนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานมาจากทุกทิศทุกทาง ทว่าไม่มีทหารม้าแม้แต่นายเดียวได้รับบาดเจ็บ
“ฮ่าฮ่า ช่างเป็นพวกไร้ประโยชน์เสียจริง!”
นายทัพทหารม้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปในทันใด!
กลิ่นสุราในอากาศยังคงอบอวลหนาแน่น นี่ไม่ใช่ปริมาณที่มนุษย์จะดื่มได้อย่างแน่นอน
เพียงแต่น่าเสียดายที่เขารู้ตัวช้าเกินไป หญ้าทั่วทั้งทิศทั้งทางได้ลุกโชนเป็นเพลิงมหึมาแล้ว!
ม้าศึกเมื่อเผชิญกับเพลิงอันดุร้ายนี้ ไม่อาจรับฟังคำสั่งของอัศวินได้อีกต่อไป!
สัญชาตญาณแห่งชีวิตทำให้พวกมันวิ่งหนีอย่างโกลาหล
“ฮ่าฮ่า ช่างเป็นพวกโง่เขลา รนหาที่ตายเสียจริง!”
เสียงเยาะเย้ยจำนวนมากดังขึ้นจากทั่วสารทิศ!
หลังจากนั้น ม้าศึกที่โชคดีหนีออกจากวงเพลิงมาได้ก็ถูกเชือกขัดขาทำให้ล้มลง ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก
ส่วนทหารม้าที่สูญเสียม้าศึกไป ชะตากรรมของพวกเขาย่อมเลวร้ายอย่างยิ่ง! ส่วนใหญ่ถูกไฟเผาตายทั้งเป็น
“เก็บม้าศึกไว้ ส่วนคน ไม่ต้องเหลือ!”
หงจิ่วหมิงเข็นโจวหลิงเฟิงออกมาจากที่มืด พลางออกคำสั่งอย่างสงบ
ทหารม้าเหล่านี้ ตั้งแต่วินาทีที่พวกมันพุ่งเข้าหากระโจม ก็กลายเป็นคนที่อ๋องแห่งชนเถื่อนต้องสังหารไปแล้ว
ศึกครั้งนี้หยางอู่เฟิงวางแผนได้งดงามยิ่งนัก ไม่ต้องพูดถึงการตายของคน แม้แต่ผู้บาดเจ็บเพียงไม่กี่คนก็เกิดจากความผิดพลาดของพวกเขาเอง
ใครจะไปคิดว่า ขณะที่สายลับของฝ่ายศัตรูทำการสอดแนม กองทัพภูผากลับขุดหลุมขนาดที่สามารถซ่อนคนได้เป็นพันไว้ใต้ดวงตาของพวกเขา และยังกระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ
รอบ ๆ กระโจมเหล่านั้น เต็มไปด้วยสุราเข้มข้นที่จุดติดง่าย และนี่คือสิ่งที่ทำให้ยากต่อการนึกสงสัยที่สุด
ส่วนเกวียนขนาดใหญ่ที่บรรทุกเสบียงต่าง ๆ นั้น หยางอู่เฟิงสั่งให้เหล่านักรบผู้กล้าผลักไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง!
เพราะนักรบเหล่านี้อย่างน้อยก็มีกำลังฝึกฝนขั้นเจ็ด การไม่นอนหลายวันหลายคืนจึงไม่เป็นอะไร