"แม่ทัพใหญ่แห่งกองทหารม้าทางเหนือ ลู่เจิ้งเทียน รับบัญชาจากจอมทัพหลวง ขอเข้าเฝ้าองค์อ๋อง!"
ขณะนั้นเอง แม่ทัพหลัวก็เดินเข้ามาคารวะโจวหลิงเฟิงอย่างนอบน้อม
เดิมทีเถียเซวียนสั่งให้เขาออกจากกองทหารม้าทางเหนือมาอยู่ใต้บัญชาของโจวหลิงเฟิง เขายังรู้สึกไม่เต็มใจนัก!
แต่หลังผ่านศึกในวันนี้ เขากลับพบว่าอ๋องแห่งชนเถื่อนมิใช่ปลาเล็กปลาน้อยในสระน้ำ หากแต่มีท่าทีของราชาผู้ยิ่งใหญ่ยุคหนึ่งแล้ว
หากอ๋องแห่งชนเถื่อนสามารถปลดแอกพลิกสถานการณ์ ขึ้นครองบัลลังก์จักรพรรดิสวรรค์ในวันหน้า เกียรติยศและความร่ำรวยที่ท่วมท้นของเขาลู่เจิ้งเทียนก็จะมาถึง
"แม่ทัพหลัวไม่ต้องเกรงใจ! ศึกในวันนี้ ท่านทั้งหลายสมควรได้รับความดีความชอบอันดับหนึ่ง!"
โจวหลิงเฟิงยิ้มบาง ๆ เถียเซวียนผู้เป็นลุงแท้ ๆ กลับส่งแม่ทัพฝีมือดีมาให้จริง ๆ
ไม่ต้องพูดถึงความสามารถ เพียงแค่ความภักดีและรู้จักกาลเทศะก็เพียงพอแล้ว
"องค์อ๋อง ทหารเมืองจินเฉิงยอมจำนนสามพันคน จะจัดการอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?"
หยางอู่เฟิงเดินเข้ามารายงาน
"สามพันคนมากขนาดนั้นเชียว?"
มั่วหลีที่อยู่ข้างกายเบิกตาโตสวยงาม มองโจวหลิงเฟิงหนึ่งที ดูเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็เก็บไว้
ท่าทีน่ารักของสาวน้อยทำให้โจวหลิงเฟิงยิ้มออกมา ถามไปอย่างนั้นเอง "มั่วหลี เจ้ามองข้าทำไม?"
"องค์อ๋อง หากฆ่าคนมากมายขนาดนี้ บาปกรรมหนักเกินไป! ฮองเฮาผู้ล่วงลับทรงเมตตาที่สุด!"
มั่วหลีเอ่ยเสียงเบา
"ข้าไม่ใช่ปีศาจกระหายเลือดสักหน่อย สามพันคนจะให้ฆ่ากันง่าย ๆ ได้อย่างไร!"
โจวหลิงเฟิงช้อนตามองนาง ในสายตาของสาวน้อยตนเป็นเทพสังหารขนาดนั้นเชียวหรือ?
"เพียงแต่องค์อ๋องเมื่อครู่..."
มั่วหลีพูดตะกุกตะกักแล้วเงียบไป
ก่อนหน้านี้หลิงอู๋หย่าจะยอมจำนนแล้วยังถูกโจวหลิงเฟิงสังหาร นางจึงคิดเช่นนั้น
โจวหลิงเฟิงให้ลู่เจิ้งเทียนนำคนจัดการภารกิจหลังศึก แล้วให้หยางอู่เฟิงรวบรวมทหารที่ยอมจำนนมาอยู่รวมกัน