"องค์ชาย นี่วันๆ มีคนจากนอกอำเภอมาซื้อลอตเตอรี ทรงเห็นว่าควรจำกัดหรือไม่?"
ชิวเทียนยังคงตัดสินใจไม่ตก
"ลอตเตอรีของเมืองผานครเรา มีชื่อเสียงของจวนอ๋องชนเถื่อนค้ำประกัน! เจ้าคิดดูเถิด ข้าเป็นถึงองค์ชาย ต่อให้คนทั้งใต้หล้าซื้อลอตเตอรีของข้า ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยมิใช่หรือ!"
โจวหลิงเฟิงหัวเราะร่า
นี่คือผลที่เขาคาดคิดไว้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วถึงเพียงนี้!
มณฑลใต้แม้จะแร้นแค้น แต่ก็มีประชากรแปดถึงเก้าล้านคน! หากลอตเตอรีแพร่หลายไปทั่วมณฑลใต้ กำไรที่จะได้มาก็จะน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง
"หากเป็นเช่นนี้ กำลังคนของเราก็ต้องเพิ่มมากขึ้นอีก!"
ชิวเทียนเริ่มร้อนใจกล่าว
"ศูนย์ลอตเตอรีแยกออกจากหกกรม มาขึ้นตรงต่อข้าโดยตรง! เจ้าสามารถไปดึงตัวคนจากหน่วยงานใดในจวนอ๋องชนเถื่อนก็ได้ตามแต่ใจ!"
โจวหลิงเฟิงมอบอำนาจเต็มให้ชิวเทียนทันที ศักดิ์สิทธิ์หญิงแห่งบัวเขียวผู้นี้ก็จากไปอย่างพึงพอใจ
ศูนย์ลอตเตอรีนอกจากจำหน่ายลอตเตอรีแล้ว ยังรับผิดชอบการลงทุนด้านการกุศลและการศึกษาอีกด้วย!
สิ่งนี้ทำให้ชิวเทียนมีพลังใจอย่างมาก ทุกวันวุ่นวายทั้งวัน นอนหลับเพียงไม่กี่ชั่วโมง
และตอนนี้สถานสงเคราะห์เฉียวที่หล่อนวางแผนก่อสร้าง ก็เริ่มลงมือสร้างแล้ว
แน่นอนว่านี่เป็นเพราะองค์ชายตั้งชื่อตามชื่อของคุณหนูเฉียว เพื่อเป็นอนุสรณ์
ชิวเทียนแม้จะไม่พูดอะไร แต่ในใจก็อดรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอย่างประหลาด
ในเวลาเดียวกัน กรมการปกครองก็เริ่มสำรวจจำนวนคนชราที่ไร้ญาติและเด็กกำพร้าในเมือง เมื่อสถานสงเคราะห์สร้างเสร็จ พวกเขาก็จะได้ย้ายเข้าไปอยู่
นี่คือสถานที่ที่ให้คนชราที่ไร้ญาติและเด็กกำพร้าได้อยู่อาศัยโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย!
โจวหลิงเฟิงวางแผนให้คนชราที่ไร้ญาติและเด็กกำพร้าได้จับคู่อยู่ร่วมกัน คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน มีที่พึ่งทางใจ
นอกจากนี้ภายในสถานสงเคราะห์ยังจะจัดเตรียมเจ้าหน้าที่ทำงานหลายสิบคน หมั่นไปมาหาสู่ถามถึงความต้องการของพวกเขาทุกวัน