เมื่อประกาศของจวนอ๋องชนเถื่อนเผยแพร่ออกไป ผู้คนมากมายในเมืองผานครต่างก็รู้ถึงการกระทำของตระกูลเย่ผู้มั่งคั่งแห่งตงผิงในทันที
ชั่วพริบตา ชนเถื่อนจำนวนมากตาแดงก่ำด้วยความโกรธ แผดเสียงคำรามจะบุกไปตงผิงล้างผลาญตระกูลเย่ให้สิ้นซาก
แม้แต่ชาวเมืองผานครก็พากันเดือดดาล บางทีพวกเขาอาจคิดว่าชนเถื่อนต่ำต้อยกว่าตน!
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของเมืองผานครด้วยกันทั้งนั้น ใครเล่าจะยอมให้ถูกข่มเหงเช่นนี้
“วันนี้ได้ของมามากมายจริง ๆ! พวกผู้หญิงชนเผ่าตงหนีแต่ละคนงดงามราวนางฟ้า! ครั้งนี้จับตัวเมียมาสี่สิบกว่า กลับไปขายได้ราคาดีแน่นอน!”
“แต่คนที่งามที่สุดนั้น ต้องเก็บไว้เสพสุขเอง”
เย่ซูซิง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเย่ นั่งขี่ม้าอย่างมีความสุข ด้านหลังมีสาวชนเถื่อนวัยเยาว์ถูกเชือกมัดเป็นแถวยาว
พวกนางสวมเสื้อผ้าที่ทำจากหนังสัตว์ ต่างเปิดเผยขาอันแข็งแรงและงดงาม แม้จะดูมัวหมองเล็กน้อย แต่กลับเร้าสายตาชายทั้งหลายเป็นพิเศษ
นักยุทธ์ที่คุมขบวนข้างทางอดกลืนน้ำลายไม่ได้!
ชนเถื่อนสาวพวกนี้ช่างงามมากมายเหลือเกิน หากไม่เพราะเส้นทางกลับแคบและอันตราย คงได้ลวนลามเสียสองคนไปแล้วข้างทาง
“คุณชายใหญ่ ไม่คิดว่าท่านจะหาทางลับนี้พบ! นี่คือสวนหลังบ้านแห่งความร่ำรวยและสำราญของพวกเราในวันหน้า! ว่ากันว่าในเทือกเขามานมีหญิงชนเถื่อนอยู่หลายแสนคนเลยทีเดียว!”
“พวกนางร่างกายแข็งแรง ฝึกฝนแล้วเล่นได้หลายท่า หากทุกคนงามขนาดนี้ ฤาไม่สุดยอดไปเลยหรือ!”
นักยุทธ์หลายคนเอ่ยประจบเย่ซูซิงไม่ขาดปาก หวังจะให้คุณชายใหญ่ให้พวกเขาได้ลองชิมบ้าง