ฤดูใบไม้ผลิปีที่สามสิบเก้าแห่งรัชศกหยวนอู่ จักรพรรดิเสด็จเข้าสู่ปิดบำเพ็ญในวังใต้ดิน ราชกิจทั้งหลายตกอยู่ในการดูแลของเสนาบดีฝ่ายซ้ายขวาและเจาหยางฉางกงจู่
พระบรมราชโองการประกาศออกไป กลับเงียบสงบอย่างยิ่ง! เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หยวนอู่ตี้เข้าสู่วังใต้ดิน
เพียงแต่การให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายขวาและเจาหยางฉางกงจู่สำเร็จราชการแทนนั้นเป็นครั้งแรก
เพราะในอดีตหยวนอู่ตี้เข้าสู่วังใต้ดินไม่เกินหนึ่งเดือน จึงไม่จำเป็นต้องแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ
แต่การสำเร็จราชการแบบนี้มีช่องโหว่ ก็คือแม้แต่ผู้สำเร็จราชการ อำนาจในการเหนี่ยวรั้งองค์ชายทั้งหลายยังน้อยกว่าพระจักรพรรดิเกินไปนัก
จึงเปิดโอกาสให้องค์ชายทั้งหลายได้ฆ่าฟันกันเอง! ยิ่งไปกว่านั้นเสนาบดีฝ่ายซ้ายขวาต่างก็มีองค์ชายที่ตนหนุนหลังอยู่ เหตุการณ์ต่อไปไม่อาจคาดเดาได้เลย
"ฮ่า ๆ ดูท่าโรคภัยในกายของไอ้แก่คนนั้นจะกำเริบหนักขึ้นทุกที! ต่อไปไอ้รองกับพวกคงเริ่มทนไม่ไหว แล้วก็หันเข้าขบกัดกันเองสินะ!"
องค์ชายใหญ่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งในจวน ปล่อยตัวตามอารมณ์ ดื่มสุราเลิศรสอย่างไม่ยั้ง
"ฝ่าบาท ต่อไปควรทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันแล้วถามขึ้น
"รอ! พวกนั้นตอนนี้กำลังหยิ่งผยอง ต่างคนต่างอยากเป็นองค์รัชทายาท! รอให้พวกมันต่อสู้กันจนพอประมาณ แล้วเราค่อยเติมฟืนเข้ากองไฟอีกครั้ง!"
องค์ชายใหญ่หัวเราะต่อไปอย่างบ้าคลั่ง!
"เจ้าต้องจำไว้ แผ่นดินต้าโจวนี้เป็นของเสี่ยวชี เขาต่างหากที่เป็นสายเลือดที่ถูกต้องของต้าโจวเรา!"
"และข้าต้องการเพียงนางเท่านั้น!"
จู่ ๆ องค์ชายใหญ่ก็เก็บรอยยิ้ม กล่าวด้วยความจริงจัง
ในความคิดของเขาย่อมเป็นรูปโฉมอันงดงามเลื่องชื่อที่เจาอหยางกั๋วซือเผยออกมาหลังจากถอดม่านหน้าออก