"ฝ่าบาท ทรงขมวดพระขนงเพราะสิ่งใดหรือเพคะ?"
ชิวเทียนเอ่ยถามพลางยิ้มอย่างงดงามอยู่ไม่ไกล
ใบหน้าของนางงดงามประณีตเป็นทุนเดิม ยามนี้โภชนาการดีขึ้น รูปร่างก็เจริญเต็มที่โดยพลัน!
โดยเฉพาะยอดเขาอวบอิ่มนั้น ไม่ว่าย่างกรายไปแห่งหน ย่อมดึงดูดสายตาชายทั้งปวงได้เป็นอย่างดี
"ข้ากำลังคิดว่าเส้นทางดินยามฟ้าใสก็ยังถือว่าเรียบดี แต่วันไหนฝนตกคงเปียกโคลนไปหมด! โชคดีที่มณฑลใต้ยามหนาวฝนไม่ค่อยตก มิเช่นนั้นคงทุกข์ใจตาย!"
โจวหลิงเฟิงถอนหายใจเอ่ย
หญิงสาวชิวเทียนผู้นี้ว่ากันตามจริงก็ช่างน่าฉงนนัก บนร่างไร้พลังลมปราณแท้ประหนึ่งคนธรรมดาสามัญ!
แต่โจวหลิงเฟิงก็สัมผัสได้ถึงทั้งความดีและความชั่วใด ๆ บนตัวนางไม่ได้เลย นี่ชัดเจนว่าผิดปกติอย่างยิ่ง!
อย่างน้อยโจวหลิงเฟิงก็เป็นผู้มีพระคุณของชิวเทียน หากมิใช่เขา ชิวเทียนจำต้องตกไปอยู่ในมือของจางจงเหลียง กลายเป็นอนุภรรยาในจวนหลังอย่างแน่นอน
ดังนั้นโจวหลิงเฟิงจึงคาดเดาได้เพียงทางเดียวว่า ชิวเทียนสวมใส่สมบัติลับบางอย่างที่ปกปิดกระแสพลังไว้
หากเป็นเช่นนี้ ที่มาของนางผู้นี้ก็น่าค้นหาเสียยิ่งนัก!
แต่ตลอดทางลงใต้ ชิวเทียนก็มิได้มีสิ่งผิดปกติใด ๆ โจวหลิงเฟิงจึงไม่คิดลงมืออะไรง่าย ๆ
อย่างไรเสียเขาก็มั่นใจในตนเองมากพอ ต่อให้ฝีมือของหงจิ่วหมิงก็ไม่อาจทำร้ายเขาได้ ชิวเทียนจะเก่งกาจยิ่งไปกว่าหงจิ่วหมิงได้อย่างไรกัน
หากเป็นยอดอัจฉริยะระดับนั้น แอบแฝงตัวอยู่ข้างกายอ๋องชนเถื่อนปลายแดนเล็ก ๆ เช่นเขา คงสิ้นเปลืองฝีมือเกินไปหน่อย
"ฝ่าบาททรงเป็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ ย่อมต้องทนทุกข์ลำบากเช่นนี้ไม่ไหวเพคะ! หม่อมฉันเห็นว่ามีถนนดินเช่นนี้ก็ดีมากแล้วเจ้าค่ะ!"
ชิวเทียนราวกับนึกถึงสิ่งใดบางอย่าง นัยน์ตางดงามมีหยดน้ำใสก่อตัวขึ้นมาฉับพลัน
"พี่ชิวเทียน ท่านร้องไห้ทำไมหรือเจ้าคะ ฝ่าบาทกลั่นแกล้งท่านหรือเพคะ?"