เช้าวันพุธ ซูวานมาถึงโรงพยาบาลก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง
วันนี้เป็นคิวผ่าตัดครั้งแรกของเธอที่นับตั้งแต่มาอยู่ที่รุ่ยเหอ หนึ่งในการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจไมทรัล ผู้ป่วยเป็นผู้หญิงอายุห้าสิบแปดปี เป็นโรคหัวใจรูมาติก ลิ้นหัวใจไมทรัลตีบอย่างรุนแรง พื้นที่ลิ้นหัวใจเหลือเพียง 0.8 ตารางเซนติเมตร หัวใจห้องบนซ้ายขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความดันหลอดเลือดแดงปอดก็สูงขึ้นด้วย หากไม่ผ่าตัด อาการหัวใจวายจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ และคาดว่าอยู่ได้ไม่เกินสองปี
ซูวานเปลี่ยนชุดผ่าตัดแล้ว ส่องกระจกในห้องแต่งตัวเก็บผมทั้งหมดเข้าไปในหมวกผ่าตัด เธอมองใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มในกระจก ผิวขาวจนเกือบโปร่งใส ใต้ตามีรอยคล้ำบางๆ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ไม่ใช่เพราะเครียด แต่เพราะเย่าเย่าตื่นกลางดึกครั้งหนึ่ง เธอต้องลุกขึ้นปลอบลูกครึ่งชั่วโมงกว่าจะหลับอีกครั้ง
แต่เธอไม่กังวล พอขึ้นโต๊ะผ่าตัดแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญเลย โต๊ะผ่าตัดเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาด ไม่ว่าก่อนขึ้นโต๊ะเธอจะมีความทุกข์หรือเหนื่อยล้ามากแค่ไหน พอเธอยืนอยู่ตรงนั้น หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดจะหายไปเอง ถูกแทนที่ด้วยสมาธิและความตื่นรู้อย่างที่สุด นี่ไม่ใช่พรสวรรค์อะไร นี่คือสิ่งที่การฝึกฝนฝังลงในกระดูก
เจ็ดโมงสี่สิบนาที เธอเดินเข้าไปในห้องเตรียมผ่าตัด เริ่มล้างมือ
น้ำไหลพรูผ่านฝ่ามือ ความเย็นแผ่ซ่านถึงข้อมือ เธอบีบสบู่เหลว ขัดนิ้ว ซอกนิ้ว และเล็บอย่างพิถีพิถัน นิสัยมืออาชีพที่สั่งสมมาหลายปี กลายเป็นความทรงจำของกล้ามเนื้อที่ฝังแน่นในร่างกาย ไม่ต้องคิด ก็ทำได้อย่างลื่นไหล
ล้างมือเสร็จ เธอเช็ดมือด้วยผ้าแห้งปลอดเชื้อ สวมชุดผ่าตัดและถุงมือ ก้าวเข้าไปในห้องผ่าตัด
ในห้องผ่าตัดมีคนอยู่ไม่กี่คนแล้ว วิสัญญีแพทย์ พยาบาลเครื่องมือ พยาบาลช่วยรอบ และผู้ช่วยคนแรกหลิวหยาง หลิวหยางเห็นเธอเข้าไป รีบยืนตัวตรง สีหน้าดูตื่นเต้นเล็กน้อย
“คุณหมอซู คนไข้วางยาสลบเรียบร้อยแล้ว” วิสัญญีแพทย์พูด