วันจันทร์ ซูวานไปรายงานตัวเข้าทำงานที่โรงพยาบาลรุ่ยเหออย่างเป็นทางการ
ก่อนฟ้าสางเธอก็ตื่นแล้ว เหมือนทุกวัน นาฬิกาชีวิตไม่ได้ปรับตามงานใหม่ มันเหมือนเครื่องจักรเก่าๆ ที่ดื้อรั้นเดินตามจังหวะที่ตั้งไว้ เธอนอนอยู่บนเตียง ฟังเสียงรถที่ขับผ่านนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว นอนนิ่งๆ สิบนาที แล้วจึงลุกขึ้น
โจวกุ้ยหลานอยู่ในครัวแล้ว ตั้งแต่ย้ายมาดูแลเย่าเย่า เธอตื่นตีห้าครึ่งทุกวันเพื่อเตรียมอาหารเช้า ซูวานบอกหลายครั้งว่า “ไม่ต้องตื่นเช้าขนาดนั้นก็ได้” แต่โจวกุ้ยหลานมักจะพูดว่า “แก่แล้วนอนน้อย นอนไปก็นอนอย่างนั้น” ซูวานรู้ว่านั่นเป็นข้ออ้าง แม่แค่อยากให้เธอได้กินของร้อนๆ ก่อนไปทำงาน
“วันแรก ต้องกินข้าวเช้าให้อิ่มนะ” โจวกุ้ยหลานวางข้าวต้มลูกเดือยชามร้อนๆ กับไข่ดาวสองฟองลงบนโต๊ะ
ซูวานนั่งลง ค่อยๆ กิน ไข่ดาวสุกกำลังดี ไข่แดงเยิ้มๆ พอใช้ตะเกียบจิ้มก็ไหลออกมา คนเข้ากับข้าวต้ม กลิ่นเค็มหอมผสมกลิ่นข้าว เป็นรสชาติที่เธอกินมาตั้งแต่เด็ก
“เมื่อคืนเย่าเย่าดื้อไหม” ซูวานถาม
“ไม่ง่ายเลย หลับยาวจนเช้า เด็กคนนี้ง่ายกว่าตอนเธอเด็กๆ มาก” โจวกุ้ยหลานนั่งลงตรงข้าม มองเธอกิน “วันนี้เธอจะใส่ชุดอะไรไป”
ซูวานก้มมองชุดอยู่บ้านของตัวเอง “เปลี่ยนเสื้อผ้าก็พอ”
“แม่รีดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นกับกางเกงสแลกสีเทาให้แล้ว” โจวกุ้ยหลานพูด “วันแรกใส่เป็นทางการหน่อย จะได้สร้างความประทับใจให้คนอื่น”
ซูวานเงยหน้ามองแม่ โจวกุ้ยหลานสีหน้าเรียบเฉย เหมือนพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป แต่ซูวานรู้ดีว่าแม่ต้องรีดเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แขวนไว้หน้ากล่องเสื้อผ้าที่สุด เธอจะได้ไม่ต้องรีบตอนเช้า
“หนูรู้แล้ว” ซูวานพูด
กินข้าวเช้าเสร็จ ซูวานเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแลกสีเทา รองเท้าหนังส้นเตี้ยสีดำ เธอมัดผมเป็นหางม้าต่ำ แต่งหน้าแบบบางๆ รองพื้น คิ้ว ลิปสติกสีเนื้อ ไม่มีอายแชโดว์ ไม่มีบลัชออน ผู้หญิงในกระจกดูสะอาดและคล่องแคล่ว
เธอหยิบกระเป๋า เดินไปเปลี่ยนรองเท้าที่โถงทางเข้า
“แม่ หนูไปก่อนนะ”
“เดินทางระวังๆ”