เก้าโมงครึ่ง หลินน่วนมาถึงหน้าบ้านของซูวานตรงเวลา
ซูวานมองลงมาจากหน้าต่าง เห็นรถเล็กซัสสีขาวคันนั้นจอดอยู่ที่หน้าทางเข้าตึก หลินน่วนก้าวออกจากที่นั่งคนขับ พิงอยู่ที่ประตูรถ ก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่วันนี้เธอสวมเสื้อสูทสีดำด้านนอก ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว สวมกางเกงขากว้างสีเทาเข้ม และรองเท้าส้นเข็มสีดำปลายแหลม มัดผมเป็นหางม้าต่ำ ใส่ตุ้มหูมุกเล็กๆ คู่หนึ่ง ดูคล่องแคล่วและสง่างาม
ซูวานหยิบกระเป๋า เปลี่ยนรองเท้า บอกลาคุณแม่ แล้วลงไปข้างล่าง
หลินน่วนได้ยินเสียงเปิดประตูตึก เงยหน้าขึ้น มองสำรวจซูวานตั้งแต่หัวจรดเท้าซูวานวันนี้สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเทาเข้ม ด้านในเป็นเสื้อคอเต่าสีดำ สวมกางเกงขาตรงสีดำและรองเท้าบู๊ตสั้นสีดำเมื่อยืนอยู่ข้างๆ หลินน่วน ทั้งสองคนเหมือนเดินออกมาจากคนละหน้าของนิตยสารฉบับเดียวกัน คนหนึ่งเยียบเย็นเฉียบคม อีกคนสดใสโดดเด่น
"แต่งตัวสวยขนาดนี้จะไปเซ็นสัญญาหรือไปดูตัวกันแน่" หลินน่วนเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ น้ำเสียงแฝงการหยอกเย้า
ซูวานนั่งเข้าไป รัดเข็มขัดนิรภัย: "เรียนมาจากเธอไง"
หลินน่วนหัวเราะเบาๆ แล้วสตาร์ทรถ
โรงพยาบาลรุ่ยเหออยู่ทางตะวันตกของเมือง จากบ้านแม่ของซูวานขับรถไปประมาณสี่สิบนาที หลินน่วนขับรถนิ่ง แต่ไม่ช้า เวลาผ่านไปท่ามกลางการจราจร ด้วยความมั่นใจที่ช่ำชอง เสียงแจ๊สเบาๆ ดังจากลำโพงในรถ เสียงแซกโซโฟนค่อยๆ ไหลเวียนอยู่ในห้องโดยสาร
"ตื่นเต้นไหม?" หลินน่วนถาม สายตามองไปข้างหน้า
"ไม่ตื่นเต้น" ซูวานพูด เธอคิดอยู่นิดหน่อย แล้วเสริมอีกประโยค "แต่รู้สึกไม่จริง"
"อะไรที่ไม่จริง?"
"ลาออก เอาของออก เซ็นสัญญาใหม่ เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นครบในเดือนเดียว เร็วเกินไป เร็วจนฉันคิดอะไรไม่ทัน"
หลินน่วนหันหน้ามองเธอ ปริมาณความห่วงใยที่ซูวานคุ้นเคยเป็นอย่างดี
"เธอก็คิดมากไปเองนั่นแหละ" หลินน่วนพูด "เรื่องราบรื่นไม่ดีเหรอ? ต้องเจออุปสรรคขวากหนามก่อนถึงจะรู้สึกจริง?"
ซูวานไม่ตอบ สายตาลอยไปที่ทัศนียภาพถนนที่พุ่งผ่านไปนอกกระจกรถ