วันนี้เป็นวันแรกหลังซูวานลาออก
เธอไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก แต่ตื่นตรงเวลาหกโมงสิบห้านาทีเสมอ นี่คือนาฬิกาชีวิตที่สั่งสมมาหลายปี—ไม่ว่าจะนอนกี่โมง หกโมงกว่าๆ ก็ต้องตื่น เธอนอนอยู่บนเตียง จ้องเพดานสองสามวินาที แล้วพลิกตัว คว่ำหน้าลงกับหมอน
วันนี้ไม่ต้องทำงาน
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา เธอคิดว่าตัวเองจะรู้สึกโล่งใจ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ ร่างกายยังคงตึงเครียดเล็กน้อย เหมือนเครื่องจักรที่สตาร์ทแล้ว อยู่ๆ ก็ถูกถอดปลั๊ก เสียงเครื่องหยุดลง แต่ชิ้นส่วนยังหมุนต่อไปด้วยแรงเฉื่อย
เธอนอนอยู่อีกสิบนาที สุดท้ายก็ลุกขึ้น
เย่าเย่ายังไม่ตื่น เด็กน้อยนอนตะแคงในเปลเล็กๆ มือข้างหนึ่งสอดใต้หมอน ปากอ้าประตูเล็กน้อย หายใจสม่ำเสมอ โจวกุ้ยหลานกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว กลิ่นข้าวต้มลูกเดือยลอดเข้ามาตามช่องประตู ผสมกับอากาศเย็นเฉียบของเช้าฤดูหนาว
ซูวานล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เดินเข้าครัว เห็นแม่กำลังยืนคนข้าวต้มอยู่หน้าเตา
"ตื่นแต่เช้าทำไม? วันนี้ก็ไม่ต้องทำงาน" โจวกุ้ยหลานมองลูกสาว
"นอนไม่หลับ"
โจวกุ้ยหลานไม่พูดอะไร หยิบถ้วยออกมาจากตู้ ตักข้าวต้มให้หนึ่งชาม แล้วหยิบมันหวานที่นึ่งเสร็จจากลังถึงออกมาหนึ่งจาน ซูวานนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ยกถ้วยข้าวต้มขึ้น จิบช้าๆ ข้าวต้มลูกเดือยเคี่ยวได้ที่ ข้าวแตกดอก ละลายในปาก มีรสหวานจางๆ
"วันนี้มีแผนอะไรไหม?" โจวกุ้ยหลานนั่งลงตรงข้าม
"ไม่มีแผน" ซูวานพูด พูดจบสองคำนี้ เธอเองก็รู้สึกไม่จริง—เธอไม่ได้พูดคำว่า "ไม่มีแผน" มานานมากแล้ว ก่อนหน้านี้ทุกวันของเธอแน่นไปหมด: ผ่าตัด เยี่ยมคนไข้ คลินิก ปรึกษาโรค ประชุมวิชาการ แก้บทความ บริหารแผนก... ปฏิทินแน่นเป็นพรืดตลอด เหมือนตาข่ายที่ถักแน่นเกินไป
"งั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่" โจวกุ้ยหลานพูด "เที่ยงอยากกินอะไร? ทำให้กิน"
ซูวานมองแม่ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย : "อะไรก็ได้"
กินข้าวเสร็จ ซูวานล้างจาน แล้วกลับไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงบนเบาะรองพื้น เย่าเย่ายังไม่ตื่น ห้องนั่งเล่นเงียบมาก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดวีแชท เห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหลายข้อ