เช้าวันจันทร์เจ็ดโมง ซูวานมาถึงโรงพยาบาล
ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ทิศตะวันออกมีแสงสีเทาจางๆ เป็นเส้นบางๆ เหมือนริ้วมีดผ่าตัดที่กรีดผ่าความมืด ที่จอดรถยังมีรถไม่มาก เสื้อคลุมของเธอปลิวไสวเล็กน้อยในสายลมยามเช้า รองเท้าส้นสูงก้าวลงบนพื้นส่งเสียงกังวานเป็นจังหวะชัดเจน
เธอเดินเข้าไปในตึกศัลยกรรม เปลี่ยนเสื้อผ้า สวมชุดผ่าตัด ชุดผ่าตัดสีฟ้าถูกซักจนซีดจางแล้ว ที่ปกเสื้อมีรอยเปื้อนสีเหลืองจางๆ อยู่เล็กน้อย—เป็นรอยน้ำยาฆ่าเชื้อที่ซักเท่าไหร่ก็ไม่ออก ชุดผ่าตัดตัวนี้อยู่กับเธอมาสามปี วันนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะสวมมัน
เจ็ดโมงสิบนาที เธอเดินเข้าไปในห้องเตรียมตัวก่อนผ่าตัด เริ่มล้างมือ
เปิดก๊อกน้ำจนสุด กระแสน้ำกระทบฝ่ามือ กระเซ็นเป็นละอองเล็กๆ เธอบีบสบู่เหลวสามปั๊ม จากปลายนิ้วถึงข้อมือ จากปลายแขนถึงสิบเซนติเมตรเหนือข้อศอก แต่ละจุดถูให้ครบจำนวนครั้งที่กำหนด นี่เป็นท่าทางที่เธอทำมานานสิบห้าปี—ตั้งแต่ฝึกงานที่คณะแพทย์ ถึงการอบรมแพทย์ประจำบ้านอย่างเป็นระบบ จนกระทั่งได้เป็นอาจารย์แพทย์และรองศาสตราจารย์ ท่าทางนี้เธอทำซ้ำมาไม่รู้กี่ครั้ง
ก่อนหน้านี้เวลาล้างมือ เธอมักคิดถึงขั้นตอนการผ่าตัด เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้น แนวทางรับมือ แต่วันนี้ เธอไม่ได้คิดอะไรเลย มีแต่ถูมือไปเรื่อยๆ อย่างอัตโนมัติและตั้งใจ เหมือนกำลังทำพิธีกรรมอย่างหนึ่ง
จางเฉินหยางเดินเข้ามาในห้องเตรียมตัวตอนเจ็ดโมงยี่สิบนาที เขาสวมชุดผ่าตัด หมวกใส่เรียบร้อย ยังไม่ได้ใส่หน้ากาก ใบหน้าซีดเผือดเพราะความตื่นเต้น
“อาจารย์ซู”
“ล้างมือหรือยัง”
“ล้างแล้ว”
“ขนาดถุงมือ?”
“เบอร์เจ็ด”
ซูวานพยักหน้า ปิดก๊อกน้ำ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหน้าอก รักษาสภาพปลอดเชื้อเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด
ไฟในห้องผ่าตัดเปิดแล้ว โคมไฟไร้เงาฉายแสงจ้าลงบนบริเวณผ่าตัด พยาบาลเครื่องมือกำลังตรวจตราเครื่องมือ พยาบาลเวียนกำลังปรับอุปกรณ์ วิสัญญีแพทย์กำลังทำการกระตุ้นสลบขั้นสุดท้ายให้คนไข้