หลู่ชวนเดินเล่นเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตสาขาใหญ่ที่สุดนอกมหาวิทยาลัยตามลำพัง
บทเรียนอันเจ็บปวดจากชาติก่อนบอกเขาว่า ในชุดอุปกรณ์การฝึกทหารใหม่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงแจกให้ สิ่งที่ร้ายกาจที่สุดไม่ใช่ชุดลายพรางที่ระบายอากาศไม่ออก แต่เป็นรองเท้ายางคู่นั้น
พื้นรองเท้าบางราวกับกระดาษแข็งชั้นหนึ่ง
เดินบนลู่วิ่งยางที่ถูกแดดเผาจนนิ่ม แค่ยืนนานขึ้นสักหน่อย ฝ่าเท้าก็ถลอกจนพองเป็นแผล ความเจ็บแปลบลึกถึงใจทำให้แทบเดินไม่ไหว
ส่วนอุปกรณ์สุดยอดสำหรับรับมือกับรองเท้าห่วย ๆ แบบนี้ มีอยู่เพียงอย่างเดียวมาแต่ไหนแต่ไร
หลู่ชวนเข็นรถเข็น เดินตรงผ่านโซนขนมกับโซนของใช้ประจำวันอย่างมีเป้าหมาย แล้วไปหยุดหน้าชั้นวางผลิตภัณฑ์สุขอนามัยสำหรับผู้หญิง
เผชิญหน้ากับบรรจุภัณฑ์สีสันฉูดฉาดเต็มชั้น เขายังคงสีหน้าเป็นปกติ สายตาไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
หยิบของ
“แบบกลางคืนยาวพิเศษ”
“ผิวนุ่ม ระบายอากาศ”
“ไม่ซึมด้านข้าง ไม่มีน้ำหอม”
เขาอ่านรายละเอียดบนบรรจุภัณฑ์ไปพลาง หยิบใส่รถเข็นไปพลาง
สี่คน คนละสองชุด เขาหยิบแบบกลางคืนที่หนาที่สุดมาทีเดียวแปดห่อ
จากนั้นก็หันไปหยิบแผ่นแปะกันรองเท้ากัดตรงส้นเท้าจากชั้นวางข้าง ๆ รวมถึงยาแก้ลมแดดสองกล่อง
ตอนคิดเงิน ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีคนอยู่ไม่น้อย
พนักงานคิดเงินวัยกลางคนหยิบเครื่องสแกนขึ้นมา แล้วยิงบาร์โค้ดทีละชิ้น
พอผ้าอนามัยแบบกลางคืนยาวพิเศษสีชมพูสลับฟ้าแปดห่อวางกองอยู่บนเคาน์เตอร์ มือของพนักงานก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้ามองหลู่ชวนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยแววตาซับซ้อน
หนุ่มคนนี้หน้าตาดูสะอาดสะอ้านหล่อเหลาดีแท้ ทำไมถึงซื้อของพวกนี้เยอะขนาดนี้? ซื้อให้แฟน หรือมีรสนิยมพิเศษกันแน่?
หลู่ชวนสังเกตเห็นสายตาของพนักงาน
แต่ในใจเขาไม่มีคลื่นไหวแม้แต่น้อย
ได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง สิ่งลวงตาอย่างหน้าตาหรือศักดิ์ศรี เขาหมดความหลงใหลในมันไปนานแล้ว
“ป้าครับ รบกวนหยิบถุงพลาสติกใบใหญ่ที่สุดให้ผมหน่อย”
หลู่ชวนพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“แบบสีดำครับ ขอแบบเหนียว ๆ หน่อย”